دلایل زیادی در روایات ذکر شده از جمله:
مصائب امام از سایر ائمه بیشتر بوده یا ملحق شدن سر مقدس آقا سیدالشهدا در این روز به پیکر مطهر و یا بازگشت اسرای کربلا از شام و شکل گرفتن #اولین #زیارت بر تربت پاک آن حضرت و نیز به روایتی زیارت جابر ابن عبدالله انصاری!
همه اینها صحیح و قابل تامل است اما نکته مهم این است که:
از آنجایی که کوفیان از یاری امام روی گرداندند و آن حضرت، حتی اهل بیت خویش را برای دفاع از اسلام به میدان آورد و با تمام قوا و توان در برابر تحریف امویان ایستادگی نمود و نهایتا جان و مال و یاران مخلص خود را، در جهت احیای امر به معروف و نهی از منکر و اصلاح دین جدش رسول خدا فدا کرد و در یک کلمه هستی سیدالشهدا فنای فی‌الله شد.
در آن زمان که هیچ یار ویاوری برای دین خدا نبود و تنها امام بود و خاندان و مومنین راستین، و هیچ شاهد و بازمانده ای جز اهل بیت آن حضرت، گواه این همه ایثار و از خودگذشتگی و خلق حماسه نبود و از طرفی، این انقلاب عظیم نظامی نیاز به حرکتی انقلابی‌تر از جهت فرهنگی و تبلیغی داشت تا مبادا، خون سرخ سیدالشهدا که ضامن تداوم راهش بود، به دست عاملان سوء اموی مورد تحریف و تعبیر غلط قرار گیرد و حادثه بی‌نظیر کربلا، وارونه تفسیر به رای شود و قضیه به نفع دشمن و جبهه نفاق خاتمه یابد.
شاید یکی از دلایلی که امام اهل بیت خود را به کربلا آورد این بود که، این قیام گرچه در یک روز معین اتفاق افتاد اما، حادثه‌ای تاریخی و جهانی و سرنوشت ساز بود که تا ابد، تکلیف اسلام و مسلمانی را روشن نموده و در واقع مرز بین اسلام و کفر بود و لازم بود این شاخص، به وسیله تبلیغ و تبیین توسط بانوی قهرمان عاشورا و امام العارفین سیدالسا‌جدین (علیه‌السلام) به احسن وجه معرفی گردد تا مبادا کمترین خدشه و انحرافی در انتقال اهداف عالیه این حماسه حسینی به عالمیان، صورت گیرد.
و این کارِ یک روز و دو روز نبود و به زمانی کافی و وافی نیاز داشت تا عملا و تدریجا، همه ابعاد این نبرد نابرابر و ظلم سنگین از سویی و دفاع خالصانه و بی بدیل امام و یارانش از طرفی دیگر، به صورت دیالوگی ماندگار در انظار همه نسلها و قوم و قبیله‌ها به نمایش گذاشته شود تا مبادا لحظه‌ای مورد غفلت و فراموشی قرار گیرد.
و از آنجا که به تعبیر امام سجاد (علیه‌السلام)، دشمنان دین از احمق‌ترین افرادند، بار دیگر دشمنان عدالت و آزادی و امنیت، حماقت و ابلهی دوم خود را پس از اشتباه جنگ با فرزند رسول خدا (صلی‌الله علیه‌و آله‌و سلم) در روز عاشورا، مرتکب شده و با دستان پلید و تزویر و مکر خویش در به اسارت گرفتن اهل بیت امام، زمینه برای ابلاغ رسالت و پیامد عظیم عاشورا فراهم شد و چهل منزل سفیران حق و حقیقت با روشنگری و بیداری مردم حماسه جاویدانی خلق کردند که زمین و زمان را تا ابد عاشورایی و کربلایی کرد.
و پس از چهل مرحله سیر الی الله چه زیبا و عرفانی و از طرفی چه مظلومانه اما سرافرازانه بود دیدار خواهری قدخمیده با برادری شهید و سر از تن جدا و چه گذشت بر این بانوی شجاع کربلا و چه نجوا نمود در دیدار با برادری که رقیه‌اش را در خرابه شام جا نهاده بود اما دل و دین به دشمن نداده بود.
باید زینبی بود!
باید چهل منزل سالک راه باشی و با خون دل و پای مجروح وقلب شکسته، طی طریق کنی تا به معشوق و محبوب خود برسی و الا چه تفاوتی با کوفیانی که از بامهای خانه‌شان سنگ بر سر آل الله ریختند و با خنده‌های نیش‌دار و زهرآلود خود، اهانت به دین پیامبر خدا و اهل بیت او را عادی و حلال شمردند و عاملان به عمل صالح و امر امامت را مورد تمسخر و آزار…؟!
آیا
امروز هر حرکت ضد فرهنگی و ترویج لاابالی گری و هرزه گری، مانند همان سنگهایی که کوفیان از بامها بر سر اهل بیت امام حسین (علیه‌السلام) می‌ریختند، نیست؟ آیا رواج فساد و بی‌بندوباری و بی‌حجابی در جامعه اسلامی، مصداق خنده‌ها و تمسخرهای زهرآلود امویان نیست؟آیا پشت پا زدن به ارزشهای ناب دینی به معنای اهانت به شهیدان عاشورا نیست؟ و آیا شیوع رانت خواری و رشوه و اختلاس و ربا و هزاران فساد اقتصادی دیگر، نمونه بارز فرمایش امام به لشکر کفر نیست که فرمود: شکمهایتان با حرام پر شده وگرنه حق را می‌پذیرفتید؟
براستی؟!
کربلایی شدن و عاشورایی ماندن و حسینی بودن به انتخاب خط و مکتب و راه امام است یا فقط شعار و شعار و شعار…؟!
چگونه امروز به ندای هل من ناصر… پاسخ داده و از آن طرف گناه پشت گناه و عافیت طلبی و هتک حرمت به شعائر دینی و انکار احکام الهی…؟
آیااین است پیام اربعین…این است ادای حق امام شهیدانی که عدالت جویی و صلح طلبی و امنیت و آزادی را برای امت خود به ارمغان آورد؟!
ما را حواله کرب و بلا داده اند و بس
گر آن شهید سر از تن جدا نظری کند
