دختر علامه طباطبایی میگوید:
«در اتاقی که کرایه کرده بودیم، در طرفی پدرم برای طلاب تدریس میکرد
و ما در پشت پرده زندگی میکردیم؛ ولی با تمام این مشکلات، زندگی بسیار شادی داشتیم.»
مادرم مشکلات را از پدرم پنهان میکرد و معتقد بود حتی یک ساعت اشتغال ذهن پدرم به مسائل زندگی، برای مادر گناه محسوب خواهد شد و تمامی مشکلات زندگی را از پدر پنهان میکردند تا ایشان با خیال آسوده به تحصیل و تدریس بپردازند.»
▪️پدرم همیشه از تحمل مادرم تعریف میکرد و میگفت: «یازده سال و نیم در نجف، تحمل هر سختی را کرد. من مشغول درسخواندن بودم و او تنها در خانه.» مادرم پیش از فوت، 27 روز در بستر بیماری بود. پدرم از کنار بسترش بلند نشد. تمام کارهایش را تعطیل کرد و به مراقبت از او پرداخت. میگفت این زن بود که من را به اینجا رساند. او شریک من بود و هر چه کتاب نوشتهام، نصفش مال این خانم است.
📚 کتاب یادها و یادگارها، ص 40

هیجانزده پرسیدم: «آقامهدی مگه تو شهید نشدی؟ همین چند وقت پیش، توی جادهی سردشت…» حرفم را نیمهتمام گذاشت. اخم کوتاهی کرد و چین به پیشانیاش افتاد. بعد باخنده گفت: «من توی جلسههاتون میام. مثل اینکه هنوز باور نکردی شهید زندهن.» عجله داشت. میخواست برود. یک بار دیگر چهرهی درخشانش را کاویدم. حرف با گریه از گلویم بیرون ریخت: «پس حالا که میخوای بری، لااقل یه پیامی چیزی بده تا به رزمندهها برسونم.» رویم زمین نزد.
قاسم، من خیلی کاردارم، باید برم. هرچی میگم زود بنویس.
هولهولکی گشتم دنبال کاغذ. یک برگهی کوچک پیدا کردم. فوری خودکارم را از جیبم درآوردم و گفتم: «بفرما برادرا بگو تا بنویسم.»
بنویس: «سلام، من در جمع شما هستم»
همین چند کلمه را بیشتر نگفت. موقع خداحافظی، با لحنی که چاشنی التماس داشت، گفتم: «بیزحمت زیر نوشته رو امضا کن.» برگه را گرفت و امضا کرد. کنارش نوشت: «سیدمهدی زینالدین» نگاهی بهتزده به امضا و نوشتهی زیرش کردم. باتعجب پرسیدم: «چی نوشتی آقامهدی؟ تو که سید نبودی؟!»
اینجا بهم مقام سیادت دادن.
از خواب پریدم. موج صدای آقامهدی هنوز توی گوشم بود: «سلام، من در جمع شما هستم.»
