هیچ عذر و بهانه ای از قوای سه گانه از جمله قوه مجریه ؛ در عدم اجرای قانون عفاف وحجاب پذیرفته نیست .

وقتی حکم وجوب حجاب ازطرف شارع نسخ نشده است . 

وقتی  در شرایط تقیه ومدارا قرار نداریم .  

وقتی مانع یا موانعی برای اجرای حکم حجاب وجود ندارد . 

وقتی امر حجاب باهیچ امردیگری تزاحم و تعارض پیدا نکرده است .

وقتی هیچ آثاری دایر بر ردع شارع در امر حجاب نداریم و سیره عقلا اجرای قانون عفاف وحجاب را ضروری دیده و شارع هم بعنوان رئیس العفلا بران صحه گذاشته است .

و از طرفی تمامی قرائن وامارات و مقتضیات زمان و مکان از ضرورت  هرچه بیشتر اجرای دقیق حکم حجاب حکایت می کند؛

بدیهی است که هرگونه تعلل ؛ تسامح ؛ بهانه جویی ؛ مغلطه وسفسطه برای عدم اجرای حکم حجاب ؛ مخالف اصل و قاعده طاعت وامتثال است . نوعی تقابل وایستادگی در مقابل حکم صریح خداست .

ضمنا کار مجلس و قوه قضائیه با ارايه طرح و لایحه عفاف وحجاب و تصویب وابلاغ آن تمام نشده است .  

نظام اسلامی و حاکمیت از طرف شارع تکلیف دارد از مرحله قانون گذاری واتمام حجت تا اجرای دقیق و عادلانه حکم شارع . 

خداوند در بخش اول آیه شریفه ۲۵ از سوره مبارکه الحدید حجت را بر نظام جمهوری اسلامی تمام کرده و فرموده : با وضع قوانین منطبق بر شریعت اسلام تکلیف از شما برداشته نمی شود . بلکه این بخشی از وظیفه ذاتی شما در امر حکمرانی اسلامی است .

« لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ »

در بخش دوم آیه به تکلیف اصلی که اجرای قانون مصوب وابلاغ شده است تصریح فرموده است . و اتفاقا ضرورت برخورد قاطع وقهری و انتظامی با کسانی که پس از تصویب وابلاغ قانون حجاب و اتمام حجت با آنها؛ عالمانه وعامدانه وقاصدانه قانون شکنی وکشف حجاب می کنند ؛ ازاین بخش آیه استنباط می گردد . 

  وَأَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ وَرُسُلَهُ بِالْغَيْبِ ۚ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ » 

خداوند حکیم برخورد انتظامی و قهری را پس از ابلاغ قانون ودرمرحله اجراء ؛ نشانه کمال قانون و ضمانت اجرایی قانون دیده « وَأَنْزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ»

 قانونی که ضمانت اجرایی نداشته باشد . قانون ابتر و بی خاصیت است . که بود و نبودش یکسان است .

بنابراین به حکم قرآن ؛  ما بعنوان یک مسلمان در مقابل حکم حجاب حق هیچ ان قلت واظهار نظری نداشته و نداریم وفقط باید تعبدا بگوییم :«سَمِعْنَاوَأَطَعْنَا » هیچ فرقی هم بین رئیس جمهور و مردم عادی وجود ندارد .  

@seyedmokhtarmousav

‍ 🔴 راز چشمه آب در حرم حضرت اباالفضل علیه السلام…

✨همان آبی که بر فرزندان پیامبر در ظهر عاشورا 14 قرن پیش بستند، امروز در حرم قمر بنی هاشم، به طرز معجره آسایی نابینا را بینا می‌کند..

✨بیمار سرطانی را شفا می‌دهد و از 50 سال قبل تاکنون این آب در یک سطح ثابت مانده و هر چه از آن استفاده می‌شود نه کم و نه زیاد می‌شود…

✅ آیت الله سید عباس کاشانی حائری اینگونه نقل کرده است :

« روزی در بیت آیت الله حکیم بودم که کلیددار آستان مقدس حضرت ابوالفضل علیه السلام تلفن کرد و گفت: سرداب مقدس حضرت ابوالفضل علیه السلام را آب گرفته و بیم آن می رود که ویران گردد و به حرم مطهر و گنبد و مناره ها نیز آسیب کلی وارد شود شما کاری بکنید.

آنگاه گروهی از علمای نجف از جمله اینجانب به همراه ایشان به کربلا و به حرم مطهر حضرت ابوالفضل علیه السلام رفتیم.
 آن مرجع بزرگ برای بازدید به طرف سرداب مقدس رفت و ما نیز از پی او آمدیم .

 اما همین که چند پله پایین رفتند دیدم نشست و با صدای بسیار بلند که تا آن روز ندیده بودم شروع به گریه کرد. همه شگفت زده و هراسان شدیم که چه شده است؟

 منظره این بود :
دیدم قبر شریف ابوالفضل علیه السلام در میان آب بسان جایی که از هر سو به وسیله دیوار بتونی بسیار محکم حفاظت شود در وسط آب قرار دارد اما آب آن را نمی گیرد
درست همانند قبر سالارش حسین علیه السلام که متوکل بر آن آب بست اما آب به سوی قبر پیشروی نکرد و آنجا را حایر حسینی نامیدند.

 این آب چند ویژگی دارد. اول اینکه اگرچه راکد است، هرگز رنگ و طعم آن از دست نرفته و گندیده نشده است.ویژگی دوم آن که سطح آب بالاتر از قبر مطهر آقا ابوالفضل(علیه السلام) است آب از دیواره دور قبر به داخل نفوذ نمی‌کند…

رهبرانقلاب

یک نکته در مورد علوم انسانی عرض کنم. ببینید، ما نمیگوییم علوم انسانی غیر مفید است؛ ما میگوییم علوم انسانی به شکل کنونی مضر است؛ مثلا من یکی از حرفهایی که دارم، همین رشته‌ی تعلیم و تربیت در حوزه است.

 بحث در این نیست که این علوم مفید نیست؛ بحث در این است که اینی که امروز در اختیار ما قرار دادند، مبتنی بر یک جهان‌بینی است غیر از جهان بینی ما. علوم انسانی مثل پزشکی، مهندسی، فیزیک نیست که جهان‌بینی و نگرش نسبت به انسان و جهان در آن تأثیر نداشته باشد؛ چرا، تأثیر دارد. 

شما مادی باشید، یک جور علوم انسانی تنظیم میکنید. علوم انسانی ما برخاسته‌ی از تفکرات پوزیتیویستی قرن پانزده و شانزده اروپاست.

 اگر ما در داخل حوزه رشته تعلیم و تربیت داشته باشیم، در زمینه تعلیم و تربیت متخصص تربیت کنیم؛ آن وقت حوزه علمیه و روحانیت می تواند آموزش و پرورش را عرصه حضور خودش قرار دهد.

 نه اینکه ما برویم بشویم وزیر آموزش و پرورش؛ این اصلا کارساز نیست. بحث آموزش و پرورش، کتاب درسی است و ساختن معلم، تربیت معلم، تربیت دینی معلم و تولید کتابهای دینی و کتابهای غیردینی؛ یعنی کتاب فیزیک یا کتاب ریاضیات هم می تواند درس توحید بدهد، می‌تواند انسانها را بی دین کند؛ هم می‌تواند توحید و تدین و تعبد را به دانش آموز القا کند، هم می‌تواند او را بی دین کند، به مبدأ و معاد بی اعتنا کند. ما باید بتوانیم حوزه‌ی علمیه را آماده کنیم. الان حوزه‌ی علمیه آماده نیست! 89/8/2

شنیده و خوانده بودم دعایی هست که اگر کسی در #ایام‌البیض ماه مبارک #رمضان آن را بخواند، گناهانش آمرزیده می‌شود؛ هرچند به عدد دانه‌های باران و برگ درختان و ریگ‌های بیابان باشد! و خواندن آن برای شفای بیمار و ادای دین و بی نیازى و توانگرى و رفع غم و اندوه سودمند است.

مگر چه دعایی‌ست؟! چرا این‌همه ثواب و عظمت دارد؟! #دعای_مجیر را میگویم؛ که خواندنش سفارش اکید شده است در این ایام. #مفاتیح را باز کرده و چند خط اول دعا را زیر لب همراه ترجمه‌ زمزمه میکنم، چقدر جذاب و دلنشین است، چه معانی عمیقی دارد. کلمه به کلمه‌اش چون قطرات باران بر کویر خشکیده دلم می‌بارد.

در هر فراز از این دعای شریف،نام‌های خداوند باری‌تعالی می‌درخشد. این اسامی گویی چون نوری‌ست به سوی عرش کبریایی که روح آدمی را در بی‌کرانه‌ی رحمت الهی به پرواز در می‌آورد. انتهای هر بند هم از عمق وجود، نجات و رهایی از آتش را طلب میکنیم. همان آتشی که با اعمال ناشایست، خودمان را دچارش کردیم!

 اما، ما خدایی داریم مهربان‌تر از مادر و امید داریم به رحمت بی‌پایان و غفرانش. پس عاشقانه‌تر مجیر را می‌خوانیم تا روح و روانمان صیقل یافته، غم و اندوه از جانمان رخت شسته، زنگار دلهایمان به انوار الهی روشن شده، مرهم شفابخش زخم‌های جسم و روحمان گشته و… در انتها به سوی کمال معنویت هدایت شویم ان‌شاءالله.

دعای مجرب مجیر، دارویی‌ست برای بندگان، نوری‌ست در تاریکی، و امیدی در ناامیدی.
پس بخوانیم او را تا استجابت کند ما را .

(الهی ز بنده خرده مگیر، اجرنا من النار یا مجیر)
(الهی یا جابر العظم الکثیر، اجرنا من النار یا مجیر)
(الهی به حق امیر غدیر، اجرنا من النار یا مجیر)
(امیری حسین و نعم الامیر، اجرنا من النار یا مجیر)
(یا رب به حقّ قرآن و عترت، نگاهی کن به این عبد فقیر، اجرنا من النّار یا مجیر)

#التماس_دعا 
#سُمیه_خانوم_اُم_الحُسین

سمیه اکبرزاده از کوثرنت

معرفی کتاب زن آقا

کتاب زن آقا نوشته‌ی زهرا کاردانی با روایتی صادقانه و بی‌آلایش از سبک زندگی‌ خانواده‌های جامعه‌ی روحانیت می‌گوید. شما با مطالعه‌ی این سفرنامه در خصوص سبک زندگی و طرز تفکر این افراد اطلاعات بیشتری به دست می‌آورید.

زن و شوهری طلبه هر سال در ماه‌های رمضان و محرم برای تبلیغات مذهبی به نقاط مختلف ایران سفر می‌کنند. کتاب زن آقا شرح سفر 30 روزه‌ی این خانواده به یکی از روستاهای جنوب ایران در سال 1396 است. زهرا کاردانی با زبان و ادبیاتی صادقانه تمام وقایع را شرح می‌دهد و تصاویری که در پایان کتاب وجود دارد به باورپذیری داستان می‌افزاید.

نویسنده در این کتاب با دقت فراوان جزئیات زندگی، روابط و آداب و رسوم مردم این روستای جنوبی را توضیح می‌دهد اما تمرکز اصلی داستان، بیش از هر چیزی بر سبک زندگی واقعی خانواده‌های جامعه‌ی روحانیت است.
بخشی از کتاب زن‌آقا می‌خوانیم:

دخترم را زمین ‌گذاشتم. به تجربه فهمیده بودم که این‌طور وقت‌ها خنده‌هاش نقش پررنگی در آغاز یک رابطه دارد. توجه‌ها کم‌کم به او جلب ‌شد. چند نفری آمدند طرفمان و دورش جمع ‌شدند. بعد به مرحلۀ بغل به بغل رفتن ‌رسید. تا صحبت‌های سید دربارۀ برنامه‌های مسجد و «خیلی خوشحالیم که در خدمتتان هستیم» تمام شود، چند ده تا سلام و احوال‌پرسی کرده‌ و لبخند زده‌ بودم. سید گفته بود: «لبخند خیلی مهمه! شما وقتی نمی‌خندی قیافه‌ت شبیه طلبکارا می‌شه. همیشه لبخند بزن!»

یک نفر اسم دخترم را پرسید. تا سر برگرداندم که جوابش را بدهم یک نفر بیخ گوشم را گرفت توی دستش و چسباند به دهانش: «اسم واقعی دخترت رو به اینا نگو!» خشکم زد. برگشتم و نگاهش کردم. چشم‌های درشت و گیرایی داشت. موهای موج‌دارِ فلفل‌نمکی‌اش را از وسط باز کرده بود. یک خال گوشتی زیر لب‌های باریکش نشسته بود. چهره‌اش ترسناک بود اما لبخندش به دل می‌نشست. قوۀ آدم‌شناسی‌ام می‌گفت بهش اعتماد کنم.

نبات! نبات‌سادات صداش می‌کنیم.

دروغ نگفتم. گاهی توی خانه دخترم را نبات‌سادات صدا می‌کردیم. اسمش همهمۀ دیگری به پا کرد. بعضی‌ها از اینکه اسم دختر یک آخوند نبات باشد، تعجب کرده بودند. بعضی‌ها ذوق‌زده شده بودند. یه زن، که حالا ایستاده بود کنارم، نگاه کردم. آرامش و سکون عجیبی توی نگاهش بود. انگار توی زمان ما زندگی نمی‌کرد. لبخند زد. دستم را گرفت و چیزی گفت. توی آن همه صدا نشنیدم چه گفت، اما فکر کنم گفت که بعداً برایم توضیح می‌دهد. دستم را بوسید و رفت.

سمیرا اسماعیلی شبکه کوثرنت