خودشان با صدایی بغض‌آلود گفته بودند:
«من به‌جِدّ عزادارم.»
بغضی که اگرچه به‌خاطر شرائط جنگی و به‌جهت پیشگیری از سوءاستفادۀ بدخواهان نشکست و فروخورده شد، اما دل همۀ دلدادگان جبههٔ مقاومت را شکست و فروریخت.
رهبر انقلاب اگر برای رفیق خوشبختشان ـ حاج قاسم ـ سه‌روز عزای عمومی اعلام کرده بودند، آن را برای مایۀ افتخارشان ـ سید حسن ـ به پنج‌روز افزایش دادند.
آقا برادر از دست داده بودند و درست مثل یک «برادر ازدست‌داده» می‌خواستند مجلس عزا به‌پا کنند.
اما این برادر، یک برادر معمولی نبود.
او هم عالم دینی بود، هم پرچمدار مقاومت در منطقه.
به همین خاطر، مجلس عزای او هم باید حال‌وهوای ویژه‌ای می‌داشت.
و اینگونه بود که #جمعه_نصر رقم خورد:
علی‌رغم همۀ تهدیدها و خطرها، رهبر انقلاب، با اعلام قبلی، در مصلای تهران حاضر شدند و با حضور خودشان، مجلس بزرگداشت شهید نصرالله را برگزار کردند.
درست مثل برادری که حاضر است هرکاری برای برادرش بکند.
آقا مراسم ترحیم عزیز دلشان را در نماز عبادی، سیاسی جمعه برپا کردند تا به همه بگویند جهاد ما، استشهاد ما، زندگی ما و مرگ ما، همه‌وهمه بر مدار دین ما و عبودیت ما رقم می‌خورند.
آقا رسما در خطبه‌ای که در حکم نماز است، به تمجید از سید مقاومت و تبیین شاخصه‌های شخص شخیص او و البته معرفی مکتب او پرداختند.
به عربی هم خطبه خواندند که این تمجید و تبیین، در مقیاس جهان اسلام تثبیت شود.
و گمان کنم سورهٔ جمعه را هم که خواندنش در نماز جمعه مستحب است، این‌بار فقط به نیت تکرار این آیات و تأکید بر آنها در محاجه با یهود عنود خواندند:
قُلْ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ هَادُوا إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِيَاءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ.
وَ لَا يَتَمَنَّوْنَهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ.
قُلْ إِنَّ الْمَوْتَ الَّذِي تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلَاقِيكُمْ ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلَىٰ عَالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ.
از این شکوهمندتر و هوشمندانه‌تر میشود؟
کسی‌که خود تهدید به ترور شده است، از مرگ نترسد و در وسط میدان حاضر شود و دشمن به‌ظاهر قوی‌تر را تهدید کند که اگر راست میگویی مثل من به استقبال مرگ بیا!
حیرت‌انگیز است …
صحنهٔ تبرک‌جستن آقا به تربت سیدالشهداء علیه‌السلام هم که کاملا نمادین بود:
شکر خدا را که در پناه حسینم
عالم از این خوب‌تر پناه ندارد …
خلاصه این‌که سید عزیز مقاومت، مایهٔ افتخار رهبر انقلاب بود و ایشان هم برای بزرگداشت او و مکتبش سنگ‌تمام گذاشتند؛
تا آن‌جا که زیر آتش یکی از سنگین‌ترین جنگ‌های نظامی و شناختی تاریخ، یک‌تنه ایستادند و نشان دادند که کوه، زیر آوار نمی‌ماند و آسمان را نمی‌توان میان تلّی از خاک مخفی کرد.
خوشا به حال سید که محبوب آقا بود و خوشا به حال ما که با چنین مقتدای قدرشناس و بامرامی معاصریم.
@Smh_Doaei
