حافظ اگر افتخار نمی‌کرد به حافظ_قرآن بودن، تخلص خودش را «حافظ» نمی‌گذاشت. او جزو حفّاظ قرآن است؛ «قرآن ز بر بخوانم با چهارده روایت».
حالا قرّاء ما که با اختلاف قرائت هم می‌خوانند، معمولاً دو تا، سه تا روایت بیشتر نمی‌توانند بخوانند؛ اما او می‌توانسته با چهارده روایت قرآن را بخواند، که خیلی عظمت دارد. این آشنایی با قرآن، در غزل حافظ مشهود است، برای کسی که آن را بفهمد (۱۳۹۰/۰۵/۲۴).
ندیدم خوش‌تر از شعر تو حافظ
به قرآنی که اندر سینه داری
ما حافظ را فقط به‌عنوان یک حادثۀ تاریخی ارج نمی‌نهیم، بلکه حافظ همچنین حامل یک پیام و یک فرهنگ است. دو خصوصیت وجود دارد که به ما حکم می‌کند که از حافظ تجلیل کنیم و یاد او را زنده کنیم.
اول، زبان_فاخر اوست که همچنان در قلۀ_زبان_فارسی و شعر فارسی است، و ما این زبان را باید ارج بنهیم و از آن معراجی بسازیم به‌سوی زبان پاکِ پیراستۀ کامل والا؛ چیزی که امروز از آن محرومیم؛
دوم، معارف_حافظی است که خود او تکرار می‌کند که از نکات_قرآنی استفاده کرده است. قرآن درس همیشگی زندگی انسان است و دیوان حافظ مستفاد از قرآن است و خود او اعتراف می‌کند که نکات قرآنی را آموخته و زبان خودش را به آنها گشوده است.
پس محتوای شعر حافظ آنجا که از جنبۀ شعری محضْ خارج می‌شود و قدم در وادی بیان معارف و اخلاقیات می‌گذارد، یک گنجینه و ذخیره است برای ملت ما امروز و نسل‌های آینده و همچنین برای ملت‌های دیگر؛ چون معارف والای انسانی مرز نمی‌شناسد. پس #بزرگداشت از حافظ، بزرگداشت از فرهنگ قرآنی و اسلامی و ایرانی است و بزرگداشت از آن اندیشه‌های نابی است که در این دیوان کوچک، گردآوری شده و به بهترین و شیواترین زبان، ادا شده است.
🔹بیانات در کنگرۀ جهانی حافظ
۲۸/۸/۶۷
بیش از نیم‌قرن تحصیل و تدریس و بازیگری و نویسندگی و کارگردانی در تئاتر و سینما و تلویزیون، محمدکاسبی را هنرمندی پُرکار، بی‌حاشیه، پُرانگیزه، کم‌نظیر، سازنده، موفق و محبوب کرده است؛
نقش‌آفرینی متنوع و موفق او در اکثریت آثار ماندگارش، او را به‌شایستگی صاحب عنوان «استاد محمدکاسبی» می‌کند؛
اما ماندگارترین و برجسته‌ترین نقشی که از چهارم خرداد۱۳۳۰ تا بیستم مهرماه۱۴۰۴ ایفا کرد، نقش واقعی او در زندگی ۷۴ساله و ارائه شخصیت انسانی خودش بود:
او هرگز اسیر شهوتِ‌شهرت نشد؛
به خاطر فضاسازی رسانه‌های پُرهیاهو و بی‌هویت، تسلیم بیگانگان و مرعوب بیگانه‌پرستان نشد؛
از تحقیر و نامهربانی دشمن‌پرستان و از آزار پیداوپنهان و سرزنش فرساینده وطن‌فروشان، صبورانه و مهربانانه می‌گذشت و هیچ گاه اصالت انسانی و هویت اسلامی خود را برای جشنواره‌های فریبنده خارجی حراج نکرد؛
او در گرامی‌داشت برترین انسان‌های دوران عمرش و از قهرمانان بی‌نظیر کشورش، مانند شهیدقاسم سلیمانی، بااشک چشم، تقدیر و ستایش می‌کرد؛
او همیشه در دفاع از انقلاب اسلامی، ولایت الهی و حمایت از استقلال فکری و فرهنگی و هنری مملکت خویش، بی‌دریغ در صحنه‌ها حاضر بود و خودش را در برابر گردنکشان ظالم و ضدبشری جهان، از قهرمانان جبهه مقاومت، جدا نمی‌دانست.
#محمد_کاسبی
#هنرمند_متعهد
#هنرمند_خردمند
#هنرمند_توانا
✍🏻محمدعلی رامین
@maramin
یک خانم جوان با لباس نامناسب در مسیر قدم زدن به یک خانم با حجاب برخورد کرد و با ناراحتی گفت: «اُمّل.»
خانم باحجاب لبخندی زد و با محبت و مهربانی پرسید: «عزیزم، ببخشید می‌تونی بگی “اُمل” یعنی چه؟»
دختر جوان پاسخ داد: «یعنی عقب‌افتاده.» خانم با حجاب گفت: «ببخشید، می‌تونید بفرمایید از چی عقب افتادم؟» خانم جوان گفت: «از به‌روز بودن و امروزی نبودن.»
خانم باحجاب با احترام پرسید: «ببخشید عزیزم، مدرک تحصیلی شما چیه؟» دختر جوان پاسخ داد: «دیپلم گرافیک.»
خانم محجبه گفت: «اگر به‌حال خودستایی نباشه، بنده مادر و متاهل و ارشد فیزیک دانشگاه شریف هستم و دارای مقالات علمی در چند دانشگاه برتر اروپا. همسرم متخصص مغز و اعصاب است و پسر کوچولوی ده ساله‌ام تسلط به زبان انگلیسی دارد، حافظ کل قرآن و خوش‌نویس است. خودم هم دانشجوی دکترا و نخبه علمی هستم. اگر ممکن هست، می‌تونید بفرمایید از چی عقب افتادم؟»
خانم جوان عذرخواهی کرد: «عذرخواهی می‌کنم، قصد جسارت نداشتم. منظورم این بود که چرا اینقدر پوشیدگی کامل دارید؟ چرا راحت و آزاد نیستید؟»
خانم باحجاب توضیح داد: «مهم اینه که راحتی رو توی چی ببینی. من اگر کفشم رو اینجا در بیارم، پای من از فشار کفش آزاد و راحت می‌شه، اما روی آسفالت آسیب می‌بینه. عزیزم، هر جایی اقتضای خودش رو داره. خیابون خونه نیست، خونه هم خیابون نیست. نکته آخر اینکه من طبق فرموده خدای عزیز در قرآن حجاب می‌کنم. اگر اطاعت از خدا “اُمل بودن” و عقب‌افتادگی هست، پس کسی نباید با خدای مهربون حرف بزنه و کاری با او داشته باشه، چون کاملاً اُمل و عقب‌افتاده است.»
سپس خانم باحجاب سوالی پرسید: «اگر توی شرکتی بخوای کارمند بشی و یکی از شرایط استخدام شرکت پوشیدن لباس کامل و خاص باشه با حقوق بسیار بالا، آیا قبول نمی‌کنی؟» دختر جوان پاسخ داد: «بخاطر درآمد خوب، هر شرطی باشه کاملاً قبول می‌کنم.»
خانم محجبه گفت: «من و تو یک عمر ادعای دوستی با خدا می‌کنیم، حرف رئیس شرکت صد در صد قبول هست، در حالی که خدای مهربان یک عمر وعده بهشت ابد و نعمت‌های دائمی داده و هرچی توی این دنیا داریم از او هست و تو به اندازه‌ی رئیس یک شرکت هم روی حرف خالق خودت حساب باز نمی‌کنی و باز ادعای دوستی با خدا داریم.»
دختر جوان خجالت کشید و گفت: «خانم دکتر، ببخشید قصد جسارت نداشتم.» دکتر او را در آغوش گرفت و دختر جوان گفت: «خیلی ممنون از مطالب و درس بسیار زیبا و منطقی شما.»
آیت الله العظمی جوادی آملی:
«رنجی که انسان هنگام مشاهده کمال دیگران می‌بیند دوگونه است؛ گاه عامل شتاب در انسان برای ترقی و دستیابی به آن کمال یا برتر از آن است تا همسان آن کامل گردد یا والاتر از او شود (غبطه) و گاهی مایه کوششی برای فرود آوردن صاحب کمال است تا او را با خود هم سطح کند یا از خود نیز فروتر ببرد (حسد).
حسد که همواره با برخی رذایل نفسانی دیگر درمی‌آمیزد، آن است که شخص حسود با علم به حق بودن آنچه دیگری داراست، به جای تلاش برای کامل کردن خود و رسیدن به حق، بکوشد دیگری را از منزلتی که دارد فرود آورد. حسود نمی‌تواند کسی را برتر از خود ببیند و چون #همّت تکامل در خود او نیست گرفتار نقص طلبی است. البته تلاش برای پایین آوردن دیگری، زحمتی بی ثمر است و غالباً آسیب آن منحصراً به خود حسود می‌رسد؛ ازاین‌رو هماره #غمناک، #افسرده و گرفته است؛ گرچه گاهی ممکن است پس لرزه های آن زلزله روانی دامنگیر محسود گردد.»
تسنیم ج6 ص161،162
