اسلام به مظلوم مى گوید:
اى مظلوم! تن به ظلم دادن نوعى ظلم کردن است.
در مقابل ظالم پرخاشگر باش :
لا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسّوءِ مِنَ الْقَوْلِ الّا مَنْ ظُلِمَ(نساء : 184)
قرآن مى گوید بدگویى پشت سر یک مسلمان بد است، از آن بدتر این است که انسان وقتى بدگویى مىکند فریاد بکشد و فحش بدهد.
ولى همین بد در یک مورد جایز مى شود؛
یعنى بدگویى بکن، فریاد بکش،
تظلّم بکن آنجا که مظلوم واقع شده اى.
على علیه السلام فرمود:
فَوَ اللَّهِ ما غُزِىَ قَوْمٌ قَطُّ فِى عُقْرِ دارِهِمْ الّا ذَلّوا (نهج البلاغه ،خطبه 27)
سوگند به خدا هرگز با قومى در میان خانه شان جنگ نشده مگر آنکه ذلیل و مغلوب گشته اند.
باز على فرمود:
لا یَمْنَعُ الضَّیْمَ الذَّلیلُ وَ لا یُدْرَکُ الْحَقُّ الّا بِالْجِدِّ(نهج البلاغه ، خطبه 29)
هرگز آدم زبون نمى تواند با ظلم مبارزه کند و جلو ظلم را بگیرد، و هرگز به حق نمى توان رسید مگر با جدیت و کوشش.
📙مجموعه آثار استاد شهید مطهرى ، ج25، صص 177و178
