​#تولیدی

#به_قلم_خودم

#معرفت_و_ادعیه

می خوانیم :

اللهم أغن کل فقیر

اللهم أشبع کل جائع

اللهم فک کل أسیر

هدف از این دعاها که تأکید شده یکماه پس از نمازهای واجب ذکر شود چیست ؟

یک معنا آن است که ای مسلمان ! همت خود را عالی گردان و محدود به خود مکن .

مگو خدایا فقط من را یا خانواده ام یا فقط دوستانم را ، نه ! بگو همه اهل قبور ، همه گرسنگان ، همه زندانیان ، همه….

خب ! طبیعی است که دست من و شما به رفع همه این نیازمندی ها نمی رسد ولی بقول شاعر :

همت بلند دار که مردان روزگار

از همت بلند به جایی رسیده اند

اما :

هدف دیگر این دعا شاید به عبارتی این باشد که ای مسلمان روزه دار !

نقش تو در این میان چیست ؟ تو چند گرسنه را می توانی سیر کنی ؟ چقدر با زبان تبلیغت می توانی قدم در راه آزادی زندانیان برداری ؟

خداوند که می داند تو یک نفر از عهده این همه بر نمی آیی ولی تو را می آزماید که چگونه سهم خود را ادا می کنی ؟

آب دریا را اگر نتوان کشید

هم به قدر قطره ای باید چشید

رمضان ماه برکت است و بهترین ایام برای تبلیغ و ترغیب مردم به کارهای خیر از اطعام طعام گرفته تا اصلاح امور جامعه و ترویج فرهنگ انقلابی و اسلامی و ….

سهم ما چقدر است؟

#تولیدی
#به_قلم_خودم
#نار_چیست؟

أجرنا من النار یا مجیر
خلصنا من النار یا رب

عزیزترین ماه سال ، رمضان است و اوج معرفت و عبودیت در این ماه مبارک ، دو مناسبت مهم ، یکی ولادت کریم اهل بیت آقا امام حسن مجتبی علیه السلام و دیگری شهادت مولی الموحدین علی ابن ابیطالب سلام الله علیه است .
جای سؤال است که چرا در این دو ایام و لیالی گرانقدر و عزیز ، بیش از هر چیز دعای نجات و خلاصی از آتش را زمزمه می کنیم ؟ براستی این آتش و این نار چیست ؟

وقتی می گوییم : أجرنا و یا خلصنا یعنی خدایا ما را پناه بده از آتش و رهایی بخش از این نار سوزان !
با کمی تأمل در معنای عبارت ، در می یابیم که :
کسانی درخواست نجات میکنند که در بلا و مصیبت غرق باشند و الا آتش دوزخ که هنوز برای عالمیان محقق نشده و یا خدای ناخواسته عذاب برزخی برای زندگان آشکار نشده ، پس این بندگان خدا در دو شب مهم سال ، آنهم شهرالله از چه عذابی به خدا پناه می جویند ؟!

طبق روایت ها و سخنان بزرگان ، ما هم اکنون در آتش دنیا هستیم و این نار بر ما محیط است و تسلط دارد ، البته نه آتش هیزم و امثال آن بلکه ، آتش هوای نفس و خودپرستی و لذتهای حیوانی و آمال و آرزوهای پوچ و زود گذر !
به عبارتی ، این شعله های سوزان درون خود ماست ، آتش حسادت ، کبر ، ریا ، طمع ، یأس و ناامیدی ، دروغ و تهمت و دهها نمونه دیگر مانند آلوده شدن در دام فسادها و فتنه ها ، هم نشینان نامناسب ، عاق والدین ، بی حیایی و بی عفتی و ….

به تعبیر امام خمینی رحمت الله علیه ، هر چه در برزخ و قیامت از عذابهای گوناگون نعوذ بالله به بنده می رسد ، نتیجه عملکرد خود اوست و از خارج از نفس انسان که منبع تمایلات دنیایی و وسوسه های شیطانی است ، عذابی شامل انسان نمی شود . بقول شاعر :
تو خود حجاب خودی پرده از میان بردار
وشاید :
این حجاب حائل بین بنده و مولا همان تعبیر پل صراط باشد که از شمشیر برنده تر است چرا ؟
چون وقتی پای عقل و هوای نفس به میان می آید ، بسی اراده و ایمان لازم است که از هوای نفس بگذرد و خدا را برگزیند !
اما
از آنجا که ناامیدی طبق فرموده قرآن کریم کار و عمل کافران است ، خداوند ما را بر این خوان گسترده دعایی که اجابتش قطعی است فرا خوانده تا گناهان یک عمر را نه تنها محو سازد بلکه بجای آن ، حسنات را ثبت و ضبط فرماید فلذا فرموده اند :

سبقت رحمته غضبه
مبادا این فرصت طلایی را از دست بدهیم !

#تولیدی
#به_قلم_خودم

#ضیافة #الله

از رسول الله هنگام ایراد خطبه شعبانیه سوال شد:
بهترینِ اعمال در ماه مبارک رمضان چیست؟ حضرت فرمودند:
پرهیز از محرمات و گناهان یعنی رعایت تقوای‌ الهی!

چگونه در این میهمانی خصوصی گناه نکنیم؟

دو دلیل ساده را یادآور می‌شویم که خودبخود موجب دوری و بی رغبتی نسبت به ارتکاب معاصی می‌شود.

یک دلیل آنکه این میهمانی، ضیافة الله است. در معنای ضیف! گفته‌اند آن نوع میهمانی است که آدمی با میل و رغبت وارد می‌شود و از طرفی، ما این ضیافت را به دلخواه خود برپا نکرده‌ایم بلکه بر اساس فضل و رحمت خاصه الهی، ما را بدین بزم‌ مقرّبانه فرا خوانده و جالبتر اینکه ما را به این میهمانی می‌بَرند. به عنوان مثال:
آیا تا به حال برایتان اتفاق افتاده که به یک محفل خصوصی شما را دعوت کنند و بگویند نگران وسیله ایاب‌ و ذهاب نباشید خودمان شما را با قرب و منزلت و تشریفات خاص به مجلس میهمانی می‌بریم!
به نظر شما! آدم نزد چنین میزبانی به خود جرات خلاف ادب را می‌دهد؟ هرگز!
و
اما
دلیل دیگر اینکه، در این ماه شیاطین در غل و زنجیرند و بساط گناه برچیده شده البته برای کسی که همانطور که قبلاً گفتم: شخص با میل و رغبت و با توجه خالصانه وارد این ضیافت الهی شده و خود را میهمان خصوصی حضرت رب العالمین بداند که همه گونه نعمت را برای پذیرایی بنده محبوب و روزه‌دارش فراهم نموده.
روزه داری که نه تنها از خوردن و آشامیدن بلکه، از تناول هر میوه زقّومی مانند غیبت و افترا و نگاه حرام پرهیز کند و سعی کند تا هر چه بیشتر خود را به لباس تقوی و مغفرت بیاراید و کم‌ کاری های در طول سال را جبران کند.
و اینچنین ضیافتی است که لیلة القدرش اوج عروج قلب و دل بنده به سوی مولا و معبود خویش است.
و به تعبیر امام راحل اگر مردم سرّ لیلة القدر و سرّ نزول ملائکه در شب قدر را بدانند همه مشکلات آسان می‌شود.
چرا؟
شاید به این دلیل که مردم خود را در محضر مولای خویش می‌بینند و در شب قدر به این درک و فهم می‌رسند که دنیایی که صاحب و ناظر ندارد نه جای گناه و نافرمانی است و نه ظالمان، در آن جایگاهی دارند لذا قرآن کریم با قدرت و قوت فرموده:

«وَ نُریدُ أَن نَمنَّ علَی الَّذینَ اسْتُضْعِفوا فیِ الاَرْض وَ نَجْعَلَهُمُ ألأئِمَّة وَ نَجْعلَهُمُ الوارِثیٖن»

#تولیدی

#به_قلم_خودم

#نذر #نیازمندان

از دار دنیا مال و اموال چندانی نداشت جز همین زندگی ساده تک‌نفره که آنهم سهم وارثان بود و چند صباحی اجازه داشت در آن خانه زندگی کند.
گاهی:
خود را سرزنش می‌کرد که ای کاش تا سر سفره پدر و مادر بودم، همان روزهای اول جوانی به یکی از خواستگاران جواب مثبت داده و شاید تا الآن صاحب چند تا بچه قد و نیم قد بودم.
و:
گاهی چهره به نظر مردم! نازیبایش را؟! به ذهن می‌آورد که:
دیگر کی حاضر به زندگی با من می‌شود، آنهم با این قیافه و شرایط زندگی‌ام؟!
اما:
سرزنش همسایه‌ها بیشتر آزارش می‌داد که:
در ازدواج تو، گرهی سخت افتاده که تا تغییر نکنی و اوضاعت را سر و سامان ندهی، درست نمی‌شود!
و
اعظم با تردید و اضطراب جویا شده بود که مثلا چه تغییری؟
یکی می‌گفت:
ببین دخترجان! مردم این دوره عقلشون به چشمان‌شان هست، خب ظاهر و نمای خانه شما را که می‌بینند، حتی رغبت زنگ زدن هم از دست می‌دهند!!!
و
آن یکی اظهار نظر می‌نمود که:
آخه این همه دختر خوشرنگ و لعاب تو کوچه و خیابانه! کی میاد سراغ تو؟ لااقل یک عمل زیبایی شاید بتواند گره کور زندگی‌ات را باز کند!
و
عده‌ای افاضه می‌فرمودند:
عزیز من! این حقوق ناچیز پدری‌ات که برای وارثان نیست، برو حداقل یک دست مبلمان و سرویس ناهار‌خوری، یا یک ظرفشویی که خیلی اسم و رسم دارد! بخر و خودت را از این بدبختی خلاص کن!
و
عده‌ای هم مراجعه به فال‌ و دعا نویس را پیشنهاد می‌دادند بلکه گره از بخت بسته باز شود!
…..
نیمه رمضان بود و اعظم در تنهایی خویش‌، بساط افطاری ناچیزش را گسترده و به پخش اخبار و تصاویر کمک‌های مردمی از تلویزیون نگاه می‌کرد و در دل با خدای خود می‌گفت:

بارالها!
تو خوب می‌دانی که من در خلقت خود نقشی نداشته و یقین دارم که در آفرینش تو، عیب و نقصی نیست مگر اینکه … و من را نیز سالم آفریدی و نعمت ایمان و پدر و مادر مومن و صالح دادی!

خدایا! من نه تنها حرفهای پوچ یک عده نادان را نمی‌پذیرم بلکه،
تو را شاهد می‌گیرم که من به دلیل مراقبت از پدر و مادر پیرم، ازدواج ننمودم ولی اکنون که طعنه‌های مردم، زندگی را بر من سخت نموده، تو را به #کریم #اهل #بیت قسم می‌دهم که از این گرفتاری نجاتم دهی!

اعظم با چشمانی اشکبار به سراغ صندوقچه یادگاری مادر رفت و تنها سرمایه‌ای را که به ارث برده بود یعنی، فرش کوچک دستبافت و باارزش و گرانبهای مادر را که برای روز مبادا گذاشته بود، در کادویی پیچید و روی آن نوشت:

نذر نیازمندان

به دوستش منصوره که در زمینه پویش‌های مردمی و پخش نذورات فعال بود تلفن زد و از او خواست یک نفر را برای تحویل تنها یادگار مادر بفرستد…..

اعظم آرام و سبک شده بود و حرفهای عوامانه و مسخره دیگران برایش بی‌ارزش!

جالب بود زمانی که یکی از اهالی همان محل، برای پسرش که فقط شش ماه در عقد دختری به اصطلاح مد‌روز بوده و، از سر ناسازگاری کار به جدایی کشیده، به خواستگاری اعظم آمد که البته:

پسر خوب و عاقل و باایمانی بود که، به اصرار خانواده‌اش با دختری پر‌افاده و آبرنگی! شده ازدواج می‌کند و خدا را شکر خیلی زود متوجه سوء تربیت او شده و از او جدا می‌شود، و به مادرش پیشنهاد انتخاب دختری از جنس صفا و یکرنگی و محبت و همدلی و ایثار را می‌دهد. و مادر محمود بلافاصله به فکر صبر و متامت اعظم در محافظت از والدینش می‌افتد، و او را بهترین گزینه برای همسری فرزندش می‌داند.

#بسم_الله_‌الرحمن_الرحیم

#تولیدی
#به_قلم_خودم
#با #دین #زندگی #کنیم

اگر به مضمون دعاها که از ائمه و اهل بیت (سلام‌الله‌علیهم) وارد شده دقت کنید به خوبی نشاط و سرزندگی ناشی از زندگی دینی را در محتوای آنها می‌یابید.
اینکه معصومین ما مرتبا در دعاهایی مثل دعای مجیر‌ یا مناجات شعبانیه و یا دعای ابوحمزه و‌…‌ طلب خیر و رحمت و مغفرت می‌کنند فقط برای عالَم قبر و مردن نیست.

و اینکه امام با خدای خود نجوا می‌کند که:
کسالت و تنبلی را از من دور کن!
و عیش و خوشی من را کامل گردان!
و یا نشاط قلبی به من عطا کن
و نظایر اینها!!!

معنای همان درخواستی است که در زیارت عاشورا از خداوند طلب می‌کنید:

اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد
یعنی:
مهمترین بخش سرنوشت‌ساز زندگی ما در مرحله اول این جهان است حتی، اگر طالب شهادت هم باشی باز پله آخر است! یعنی تا خوب زندگی نکنی! تا سَبْک زندگیت را بر مدار محبت شیرین الهی استوار نکنی! هرگز «مماتی ممات محمد و آل محمد» نصیبت نمی‌شود.

چه می‌گویم؟
حرفم این است که دین اسلام برای زندگی کردن صحیح آمده و الا این همه دستور و آیات و روایات در باب اخلاق و معاشرت و لقمه حلال و آداب زندگی و بخشش و ایثار آیا برای خانه آخرت است؟ نه! چرا؟
چون:
الدنیا مزرعة الآخرة پس:
طالب هر چه هستی باید قدم اول را در همین کره خاکی برداری و آن پله آخر خواه شهادت یا مرگ طبیعی باشد قُتِلوا أو ماتوا پاداش و اجر خودش را دارد.
هدف از طرح این مسئله چیست؟
متاسفانه مدلهای زندگی غربی امروز با تقسیم دوره‌های عمر به کار و بازنشستگی و القابی نظایر آن، افراد را در مقطع سنی خاص و صرفا پس از چند دهه کار و تلاش، منفعل و افسرده می‌سازند بگونه‌ای که بعضا اشخاص امید و روحیه مثبت خود را از دست داده و احساس بیهودگی و اضافه بودن می‌کنند در حالی که بقول استاد قرائتی، در اسلام چیزی بنام بازنشستگی نداریم و ائمه ما تا آخرین لحظه عمر خود در حال تلاش و مجاهدت و کار بودند.
پس:
یادمان باشد که:
اولا دین برای بهتر زندگی کردن آمده و دستوراتش دقیقا منطبق با یک سبک سرشار از امید و نشاط و کار و تلاش است.
ثانیا:
در هر شغل و سن و مرحله‌ای هستیم باید به آینده خوشبین و امیدوار باشیم همانطور که امام و رهبر انقلاب بارها فرموده‌اند.
ثالثا:
فرصتها را از دست ندهیم و یک یا علی بگوییم و در هر درجه علمی و معنوی و اجتماعی هستیم با تلاشی سازنده به فکر فردایی بهتر برای خود و نسل آینده باشیم.
و نهایتا هیچ کار و خدمتی را کوچک ندانیم و مطمئن باشیم که هر قدمی برای خدا برداریم او می‌بیند.