​هر سال بعد از ماه محرم و صفر که می‌ شد، مرحوم علامه امینی خطاب به عزاداران سیدالشهدا (ع) می‌ فرمودند،

کبوتر بازها وقتی یک کبوتر از بازار می‌ خرند، چند روزی بال و پرش را می‌ بندند، روی پشت بام خانه برایش آب و دانه می‌ دهند، بعد از چند روز بال و پرش را باز می‌ کنند و پروازش می‌ دهند، اگر آن کبوتر رفت و مجددا برگشت روی همان پشت‌ بام نشست، می‌ گویند هنر دارد و رگه دارد، اما اگر بر نگشت و رفت روی پشت‌ بام کس دیگری نشست، می‌گویند بی‌ هنر و بی‌ رگه بود،!!!

توی این دو ماه امام حسین علیه‌السلام ماها را خرید، بال و پرمان را بست پیش خودش نگه داشت، در این دو ماه میهمان امام حسین علیه‌السلام بودیم، و هرجا دعوت‌ مان کردند به احترام امام حسین علیه‌السلام بود، و در واقع از آب و نان امام حسین علیه‌السلام خوردیم، حالا بعد از دو ماه بال و پرمان را باز کرده که پرواز کنیم، نکند که بی‌ هنر و بی‌ رگه باشیم، برویم روی بام کسی دیگر بشینیم، نکند نان‌ و نمک بخوریم و نمکدان بشکنیم.