علاوه بران مُعبربایدرموزآیات وروایات راهم بداندکه بتواندخواب راباآنهاتطبیق بدهدتا پیام خواب را بفهمد و بداند که این مطابق کتاب و سنت است که شما به آن عمل بکنید. مثلاً ما در خواب می بینیم که فردی از دنیا رفته است، تعبیرش از دنیا رفتن فرد نیست. ممکن است که این خواب پیام دیگری داشته باشد. اگر ما در خواب وضعیت بد فردی را می بینیم الزاماً این طور نیست که وضعیت فرد خراب است. گاهی ما در خواب می بینیم که اموات به ما می گویند که خیرات کنید. اینکار مشکلی ندارد زیرا در بیداری هم به ما می گویند که این کار  را بکنید. یک وقت اموات می گویند که فلان ملک یا زمین را بفروشید، در اینجا انسان نباید به خودش اعتماد بکند. ما نباید به ظاهر خواب توجه بکنیم. فردی به ابن سیرین گفت که من خواب دیدم دنیا و آخرت را از دست داده ام. ابن سیرین او را آرام کرد. فرد دیگری گفت که من خواب دیدم که دنیا و آخرت را بدست آورده ام. ابن سیرین به فرد اول گفت که شما قرآن خودت را گم نکرده ای؟ گفت: بله. ابن سیرین به فرد دوم گفت که تو قرآنی پیدا نکردی؟ او گفت: بله. ابن سیرین گفت که این همان قرآنی است که گم شده است. دنیا و آخرت همان قرآن بود. رویاهای صادقه ای که تعریف می کنند با قرائن و شواهد کاملاً محرز شده است.

کتاب خواب ها با ما چه می گویند نوشته ی آقای مجتبی بلوچیان، کتاب خوبی است. این کتاب قواعد حاکم بر رویا را ذکر کرده است و از روایات اهل بیت کمک گرفته است.

سوال: گناهانی که ما توبه کرده ایم آیا باز در نامه ی اعمال ما دیده می شود و دیگران از آن آگاهی می یابند یا خیر؟

پاسخ: امام صادق (ع) فرمود : اگر بنده ای توبه ی واقعی بکند خدا او را دوست دارد. خدا در دنیا و آخرت او را می پوشاند. دو ملکی که نویسنده ی اعمال هستند، خدا آنها را به فراموشی می اندازد. خدا به اعضا و جوارح دستور می دهد که گناهش را بپوشانید و دیگر اعضا و جوارح علیه انسان شهادت نمی دهند. خدا به زمین می فرماید که بر او بپوشانید که در روز قیامت نتواند شهادت بدهد. خدا را ملاقات می کند در حالیکه هیچ چیزی نیست که شهادت بدهند که او گناه کرده است.

درقرآن داریم که اگر کسی صادقانه توبه کند و اعمالش را جبران بکند، نه فقط گناهان او پاک می شود بلکه آن گناهان به حسنه تبدیل می شود. اگر کسی تک تک گناهان را به یاد بیاورد و پشیمان بشود و اشکی بریزد و خضوعی نشان بدهد، خدا آن اشک و خضوع را می نویسد و بعد گناه به حسنه تبدیل می شود زیرا کنار هر گناه یک اشک و طاعت است. امام باقر (ع) می فرماید: روز قیامت مومن گناهکار را می آورند در موقف حسابرسی، خدا خودش حسابرس این شخص می شود. هیچ کسی بر حساب او آگاه نیست. زیرا مومن است و دین و خدا را قبول دارد ولی دراعمالش کم آورده است. خدا گناهان او را به او ارائه می دهد. این شخص می گوید که خدایا من اقرار می کنم که این کارها را کرده ام. خدا به نویسندگان اعمال می گوید که اینها را به حسنه تبدیل کنید و به مردم نشان بدهید. وقتی مردم نامه ی اعمال شخص توبه کننده را می بینند می گویند که این فرد یک گناه هم نداشته است؟ خدا می فرماید که او را به بهشت ببرید. این برای شیعیان گناهکار ماست. آنها در تحت ولایت حضرت علی (ع) هستند و در محیط رحمت هستند. کسانی که مومن نیستند، خدا حساب آنها را در پیشگاه مردم قرار می دهد که همه می بینند.

پس کسانی که شیعه علی (ع) هستند تا گناه کردند فوراً توبه می کنند.

سوال: سوره ی ص آیات  27 تا 42 را توضیح بفرمایید. 

پاسخ: آیه سی ام  می فرماید: ما سلیمان را به داود دادیم. سلیمان خوب بنده ای بود. او زیاد به در خانه ی خدا رجوع می کرد و دور نمی شد. هنگام عصر او از رژه اسب سواران دیدن می کرد. سلیمان فرمود: من اینها را دوست دارم ولی این دوست داشتن ناشی از یاد خدا بودن است. کسی که زیاد به درخانه ی خدا رجوع می کند کسی است که فرزند و همسر و اموالش را دوست دارد ولی او اینها را بخاطر اینکه ابزاری هستند که انسان را به خدا نزدیک می کند دوست دارد.

@ya_mahdi_312_1