🔹 حضرت آیت الله بهجت در جواب کسی که گفت: تصمیم به سیر و سلوک دارم، چه کنم؟
می فرمایند: #ترک_معصیت برای تمام عمر کافی و وافی است، اگرچه هزارسال باشد به سوی محبوب.
👌 بسیاری از افراد، دنبال عبادتی برای رسیدن به مقامات عالیه هستند. بهترین عبادت، ترک محرمات و گناهان است.
📚 در محضر بهجت
در دل شبهایی که زمزمههای باد در کوچههای مکه میپیچید، خورشیدی در دل شب به دنیا آمد؛ امام علی (علیه السلام) تجسم عدالت و حقیقت.
او در کعبه، مکانی که خداوند برگزیده بود، به دنیا آمد و نورش بر دلهای مومنان تابید. روز میلاد او نیز به درستی روز پدر نامگذاری شده تا جایگاه پدر بیشتر و بیشتر شناخته شود.
پدر، نمادی از محبت، حمایت و راهنمایی است، و امام علی (علیه السلام) به عنوان یک پدر مهربان، نه تنها برای خانواده خود بلکه برای تمام بشریت الگویی برجسته است.
ولادت امیرالمومنین(سلام الله علیه) به عنوان روز پدر یادآور اهمیت و نقش حیاتی پدران در راهنمایی و پرورش فرزندان و امتهاست. هم او که پیامبرگرامی اسلام(صلوات الله علیه) دربارهاش میفرمایند: نگاه کردن به سیمای علی (علیه السلام) عبادت است.
مولای متقیان! با کلام شیوا و حکمت بیپایان، راه رستگاری را برای مومنان گشود. در زندگی پر فراز و نشیب او، هر لحظه، درسهایی برای بشریت است. او با صبر و استقامت خود، الهامبخش مسیر عبادت و نزدیکی به خداوند بود. عبادت و خلوتی که در روزهای اعتکاف میتواند الگوی شبزندهداران و عابدان و معتکفان باشد.
روزهای اعتکاف فرصتی برای تجدید و تأمل است. مؤمنان در این خلوت معنوی با خدا، به سرودن ترانههای عرفانی میپردازند، گویی پرندهای هستند که به اوج آسمانها پرواز میکند. اعتکاف، همچون نسیم ملایمی است که هر لحظه راز و نیاز و مناجاتش، دلهای خسته را نوازش میکند.
در این مراسم، مؤمنان با قرائت قرآن و نماز، به تصفیه روح و تقویت ارتباط با خداوند میپردازند. اعتکاف مانند بارانی است که بر دل خشکیده انسان میبارد، چون تأثیر نورانیت امام در تاریکیهای جهل و نادانی.
این روزها، فرصتی برای بازگشت به خویشتن و یافتن معنای عمیقتری از زندگی است. مؤمنان با انجام اعمال اعتکاف و با اقتدا به الگوی یگانه بشریت، امیر مومنان ، با روحی سرشار از آرامش، ایمانی قویتر و قلبی استوارتر، آماده رویارویی با چالشهای زندگی میگردند.
این روزهای معنوی، این عید بزرگ و این ایام قدردانی از پدرانمان، به مؤمنین فرصت میدهد تا با خلوص نیت و دوری از تظاهر، با خداوند گفتگو کنند و از طرفی شکرگزار نعمتی چون پدران باشند که ستون خانوادهها هستند. این ایام، مانند بارانی است که بر دل خشکیده انسان میبارد و او را طراوت و حیات دوبارهای میبخشد.
پیامبر گرامیمان(صلوات الله علیه) فرمود: «معتکف از انجام گناهان باز می ایستد و بدین وسیله اجری مانند کسی که همه نیکی ها را انجام می دهد، خواهد داشت.»
میلاد حضرت علی(علیه السلام) و روز پدر فرخنده و روح پدران آسمانی، قرین رحمت الهی باد!
محدثه سلامتی
بادصبا
#تولیدی
#به_قلم_خودم
پدر! واژهای مقدس بود که از دوران کودکی، سایه حمایتش مانند چتری بر سرم گسترده بود.
هر چه بزرگتر میشدم تصورم از مفهوم پدر هم، به همان اندازه وسعت مییافت و عشقم به او بیشتر و محبت او به من افزونتر!
از خود میپرسیدم:
امتداد این عشق دو سویه کجاست؟ آیا انتهایی هم دارد؟ یعنی من باید روزی قید این رشته دوست داشتنی را بزنم؟ اگر اینگونه است پس چرا این پیوند رقم خورد؟
تا اینکه:
بزرگتر شدم و به تبع آن تصورات ذهنیام از واژه پر ابهت پدر گستردهتر شد. با خود گفتم:
نه! امکان ندارد خالق آدمها، محبتی ناپایدار و بیهدف خلق کند؟ پس باید مفهوم پدر وسیعتر از آنچه میبینم باشد. اصلا شاید خداوند این مِهر پدر و فرزندی را برای رسیدن به شناخت والاتری قرار داده تا ما،با چشیدن طعم شیرین آن به دنبال همان معیار اصلی باشیم که تنها، شخصِ والد بودنش مهم نیست بلکه اهمیتش به راه و روشی است که چون چراغی روشن به همراه دارد. اما او کیست؟
تا اینکه یک روز معلم قرآن این حدیث را نقل کرد که:
رسول خدا (صلوات الله علیه) فرمودند:
أنا و علیّ ابوا هذه الامّة
من و علی پدران این امتیم!
کدام علی؟
همانی که از روز اول بابای مهربانم با اذان گفتن، نام مبارکش را در گوشهایم زمزمه کرد و همه وجودم را با عشق به او درآمیخت و روزی که اولین قدم زندگی را برداشتم گفت:
بگو یا علی!
بزرگتر که شدم بابا یک روسری کوچک گلدار برایم خرید و من از شوق روی سرم انداختم و او گفت :
احسنت دخترم! چقدر زیبا شدی!
و باز من قد کشیدم و بابا مراقب من که مبادا خطایی از من سر بزند که پدر اصلی من و او رنجیده خاطر شود!
تا آنکه یک روز به مادر گفت:
میخواهم ورود دخترم به بهشت بندگی را جشن بگیرم! و آن روز برایم کیک تولد گرفت و جانمازی به رنگ زمرّد برایم پهن کرد و چادری گلدار مانند درختان شکوفه دار بهاری به دستم داد و گفت:
دخترم!
شاید من همیشه در کنارت نباشم! اما یک بابای مهربان هست که هرگز تو را تنها نمیگذارد.او چادر گلدار و سجاده زیبایت را میبیند، پس همیشه مراقب آنها باش!
و در حالی که تکهای کیک همراه با عشق و محبت پدرانه در دهانم مینهاد، ادامه داد:
نام آن پدر مهربان *«علی»* است. هرگاه دلتنگ شدی صدایش کن! حتما جوابت را میدهد.
و من باز هم بزرگتر و بزرگتر شدم! اما جای پدر خالی بود ولی نمیدانم چرا احساس تنهایی و درماندگی نمیکردم؟
شاید به این دلیل که پدر با اخلاق و رفتار زیبایش، دل من را به عشق بابای اصلی پیوند زده و دلم روشن بود به نام و یاد و عشق علی!
اگه در اطراف شما کسی هست که فکر میکنه:
«همهی نامزدهای انتخاباتی “سر و ته یه کرباسن” و همشون دزد و نالایقن»
یا میگه:
«هرکیو شورای نگهبان تأیید کنه ان شاء الله خوبه و فرقی نمیکنه به کی رأی بدیم»
این ویدئو را حتماً براش بفرستید
دکتر #قربانی_مقدم
