پا به پای کودکی هایم بیا

کفش هایت را به پا کن تا به تا

قاه قاه خنده ات را ساز کن

باز هم با خنده ات اعجاز کن

پا بکوب و لج کن و راضی نشو

با کسی جز عشق همبازی نشو

بچه های کوچه را هم کن خبر

عاقلی را یک شب از یادت ببر

خاله بازی کن به رسم کودکی

با همان چادر نماز پولکی

طعم چای و قوری گلدارمان

لحظه های ناب بی تکرارمان

مادری از جنس باران داشتیم

در کنارش خواب آسان داشتیم

یا پدر اسطوره دنیای ما

قهرمان باور زیبای ما

قصه های هر شب مادربزرگ

ماجرای بزبز قندی و گرگ 

غصه هرگز فرصت جولان نداشت

خنده های کودکی پایان نداشت

هر کسی رنگ خودش بی شیله بود

ثروت هر بچه قدری تیله بود

ای شریک نان و گردو و پنیر !

همکلاسی ! باز دستم را بگیر

مثل تو دیگر کسی یکرنگ نیست

آن دل نازت برایم تنگ نیست ؟

حال ما را از کسی پرسیده ای ؟

مثل ما بال و پرت را چیده ای ؟

حسرت پرواز داری در قفس؟

می کشی مشکل در این دنیا نفس؟

سادگی هایت برایت تنگ نیست ؟

رنگ بی رنگیت اسیر رنگ نیست ؟

رنگ دنیایت هنوزم آبی است ؟

آسمان باورت مهتابی است ؟

هرکجایی شعر باران را بخوان

ساده باش و باز هم کودک بمان

باز باران با ترانه ، گریه کن !

کودکی تو ، کودکانه گریه کن!

ای رفیق روز های گرم و سرد

سادگی هایم به سویم باز گرد!

 فرزندانمان را بزرگ می کنیم،به این امیدکه جوان بشوند، رشید شوند.فهیم شوند و اهل تحلیل درست باشند.

مهم نیست که خواننده شوند یا لباس بپوشند و لباس سربازی در کسوت طلبگی بپوشند یا دانشجوی فیزیک شوند،یا ادبیات یا دانشجوی.. هرچه..

 مهم این است که در راه باشند، در راهی که امام امت ترسیم کرده. در راه  استکبارستیزی.

 مهم این است که دوست آمریکا نباشند. مهم این است که دوست و دشمن را بفهمند. 

مهم این است که خط نگاه و افق دیدشان، بر مبنای افق دید رهبری تنظیم شود. 

اصلا تو بگو پروفسور فلان، اگر نگاهش مبتنی بر نگاه رهبر جامعه نباشد به چه درد می خورد؟

ما  زنان انقلاب، ما دهه شصتیها و هفتادیها و هشتادیها،  متعلق به هردهه ای که باشیم، فرزند می آوریم، می گذاریم تا خوب قدبکشد. از جان و دلمان برای تربیتش، برای شیر دادنش، برای بزرگ کردنش، مایه می گذاریم، فقط به عشق اینکه به درد اسلام بخورد. 

 به عشق اینکه وقتی قد کشید وقتی رشید شد، یا با خواندنش یا با تحلیل و فکر کردنش یا با جهت دهی‌اش و جهت گیری‌اش یا با تدریسش یا با سخنرانی اش یا با نویسندگی اش با هر چه،

 چوبی باشد بر جهان آمریکا مشتی باشد در دهان هرچه ابلیس.

 نسیمی باشد در مسیر بهشت، در مسیر انقلاب، در مسیر دین.

 ما به این عشق فرزند بزرگ می کنیم. حالا بگو آنها که در جبهه مقابل اند چه انگیزه ای برای فرزند آوریشان دارند؟؟؟

محنـا

اگر کسی در نهی از منکر شهید شد، به این حدّ اکتفا نکنید که در قطعۀ شهدا دفن بشوند. نه! شهدای دیگر، همان تابلوی روی مزارشان کافی است؛ اما شهید نهی از منکر، یک چهارطاقی و بقعه‌ای مخصوص خودش می‌خواهد. 

اگر کسی به خاطر امر به معروف شهید بشود، باید یک امتیازی بر سایر شهدا داشته باشد. چرا؟ چون شهدا، همراه یک جمع می‌رفتند و حرکتشان در کنار یک جریانِ هماهنگ با آنها بود. رودخانۀ شهادت می‌رفت و اینها هم توی آن به پیش برده می‌شدند.

[ وَ إنَّ اِلی رَبِّکَ اَلمُنتَهی ] 

اما شهید امر به معروف، هرچه به اطراف نگاه می‌کند، جریان خلاف اوست. روزنامه را نگاه می‌کند، در و دیوار را نگاه می‌کند، این طرف و  آن طرف را نگاه می‌کند، می‌بیند که جریان بر خلاف اوست. 

ولی باز [ وَ إنَّ اِلی رَبِّکَ اَلمُنتَهی] 

حتی در خانه‌اش هم ملامتش می‌کنند. به او می‌گویند: #تندرویی!

 به او می‌گویند: خشک‌ مغزی.

 به او می‌گویند بی‌کلّه. 

به او می‌گویند: این آدم‌های معقول و مؤدب را ببین که یواش از کنار قضیه رد می‌شوند که انگار‌ نه انگار!

به امام صادق(ع) گفتند ما اگر امر به معروف کنیم، برایمان دردسر می‌شود! فرمودند: پس معلوم شد این نمازها را هم که می‌خواندید، به این خاطر بود که هیچ خطری برایتان نداشت! اگر آن هم خطر پیدا کند، نماز را هم نمی‌خوانید! یعنی: به این خاطر نمازتان را ترک نمی‌کنید که فحش در آن نیست! نمی‌زنندتان! 

امام صادق(ع) می‌ فرماید: تو امر به معروف نمی‌کنی چون مشکل دارد، چون دردسر دارد؛ اما نماز می‌خوانی چون بی‌دردسر است. 

از این جهت، خدا می‌گوید: نماز تو را هم قبول ندارم. تنها نماز ناهی از منکر را قبول دارم.

رفقای عُقلایی 

👌🏼 نمازی که تو را زندگی ببخشد نماز است

آیت الله حائری

جهاد تبیین از اوجب واجبات

 سرهنگ بازنشسته ارتش آمریکا:

 مردم آمریکا باید از خواب بیدار شوند و بفهمند دارند در مورد ایران دروغ به خوردشان می‌دهند، جنگ با ایران به نفع ما نیست و فقط حس ملی گرایی در دل مردم این کشور را افزایش می‌دهد…

هوش مصنوعی چقدر قشنگ لحظه شهادت شهید یحیی السنوار را شبیه سازی کرده:

 29 اکتبر تولد بزرگمرد آزادی خواه جهان و مبارز تکرار نشدنی شهید یحیی سنوار هست ، سنوار یکی از بزرگ‌ترین اقدامات در تاریخ فلسطین و مبارزه با استعمار را انجام داد، فریاد آزادی خواهی را در گوشه گوشه جهان بلند کرد و پوچی تمدن پوشالی غرب را به همه نشان داد. مردی به تمام معنا که مرگی زیبا و ماندگار داشت.

به همین مناسبت مرور می‌کنیم آخرین لحظات این قهرمان را تا در ذهنمان حک شود و جاودانه بماند
پ.ن:
🔆 چیزی در مورد یحیی سنوار که مرا رها نمیکند… که مرا در درون به یک ورشکستگی کامل کشانده است.
این روزها پس از آن تصاویر تاریخ ساز از شهادت قهرمانانه‌اش به یک چیز فکر میکنم؛ او می‌توانست فقط با باز کردن چفیه از سر و صورتش، زنده بماند. فقط کافی بود کمی چفیه را پایین بیاورد. همانقدر که دوربین‌های ترسو چهره او را ببینند و هوش مصنوعی روی میز افسران ارشد اطلاعاتی جیغ بکشند که “نزنید… نزنید… او یحیی سنوار است… اورا زنده می‌خواهیم.”
یحیی می‌دانست زنده‌ی او چه اندازه برای اسرائیل ارزشمند است. او را می‌بردند و در بهترین بیمارستان تل‌آویو زیر نظر متخصصان، درمان می‌کردند. او می‌توانست بزرگترین شکار تاریخ تشکیل رژیم صهیونیستی باشد. آنقدر مهم که نتانیاهو اعلام کند جنگ را بُرده و غزه را به زانو درآورده و حالا گروگان‌ها و ده‌ها امتیاز دیگر را در ازای یحیی معامله می‌کند.
یحیی همه اینها را می‌دانست ولی چفیه را تا زیر چشم‌هایش بالا کشید. من به آن لحظه‌ی لاهوتی می‌اندیشم که یک انسان چگونه می‌تواند مرگ را به خود دعوت کند. یحیی حتی اگر بدون چفیه دستگیر میشد باز هم در قهرمانی او شعرها می‌سرودند. او نه در تونل‌های زیر زمینی که در نقطه‌ی صفر تماس در جنگ رو در رو تا آخر مبارزه کرده بود و با یک دست قطع شده و ده‌ها جراحت دیگر به اسارت رفته بود. اما یحیی چفیه را تا زیر چشمها بالا کشید و فقط با چشم‌هایی شبیه همه‌ی چشم‌های به خون نشسته فلسطینی به شیطان معلق در سنگرش زل زد. تا او را نشناسند. تا با او همان کنند که با هر مبارز ناشناس دیگری…

🔹 همه اسرار السِنِوار که از او برجای ماند 👇

1.گذرنامه منقضی شده فردی دیگر یعنی خیلی عادی و پنهانی، بین مردم بوده.

2.اسلحه ای که در دست یحیی سنوار پیدا شد، متعلق به سرهنگ “محمود خیرالدین"- دروزی- است که در خان‌یونس در جریان یک ماموریت اطلاعاتی کشته شد ( این اسلحه اساسا وجودش معنا دار است. بودنش در دست سنوار نماد شکست نظامی امنیتی اطلاعاتی اسراییل است.سلاح سنوار کهنه و چسب زده است و این خود معنایش مظلومیت و اما قدرت اراده ای است که پشت آن اسلحه آشکار است).

3.چسب برق مشکی رنگ، تا دور سلاح شکسته اش بپیچد که بتواند با آن بجنگد، (نماد مظلومیت حماس).

4.سیمی که بالای زخم دستش را با آن بسته که جلوی خون ریزی را بگیرد (تا پر امید و پر عزم جنگ را ادامه دهد).

5.جلیقه جنگی که خشابها را درش بگذارد، دو خشاب خالی، یک فشنگ باقی مانده (یعنی تا آخرین امکانش در میدان ماند).

6.آب نبات منتوس و آدامس اربیت، با طعم نعنا (یعنی وسط هیاهوی جنگ، طعم یک زندگی و حیات آرام و آسوده).

7.ساعت (تا مراقب و حاکم بر زمان باشد، تا به خود یادآوری کند نباید زمان از دست برود).

8.تسبیح (که با ذکر و یادخدا، وسط جنگ با دشمنی که به او نزدیک شده و اینگونه رشد کند. الذین اتقوا اذا مسهم طائف من الشیطان تذکروا فاذا هم مبصرون)

9.چند برگ با عنوان “من الاذکار النبویه الیومیه” با عکس مسجدالاقصی و قدس. (ذکرهای روزانه نبوی را می خواند که متوجه باطن و روح روزها باشد. باطن و روح تاریخ آینده آن است؛ مسجد الاقصی).

10.کتابچه ای که روی آن نوشته “ادعیه نافعه للوالدین و الاموات و الابناء” با عکس کعبه و جمعیت حول آن (آری او اهل اتصال معنوی است به کل امت).

11.چراغ قوه ای کوچک (تا در تاریکی مادی، آقای فرمانده، با کمترین نور، راه را به دیگران نشان دهد).

12.بسته کوچک دستمال و ناخن گیر کوچک (یعنی زندگی که درش همه پلیدی ها حتی کثیفی های مادی را هم از خود دور کند).

13.پاکتی سفید که داخلش مقداری پول است (یعنی زندگی در غزه جاری است).

14.عطر. یک شیشه کوچک (بوی زندگی می‌دهد، زندگی بر محور علایق پیامبر اکرم ص به عنون الگوی سنوار)

15.سربندی که روی آن ذکر توحید نوشته شده، لااله الا الله یعنی زیر بار اراده هیچ خودخواه و مستکبری نمیروم، آزادم و بنده خدا.

نویسنده:

سمیه اکبرزاده (ام الحسین)_شبکه کوثرنت