رزق، مثل ظرف آب مرغداری‌هاست. آبخوری آنها اینطور است که کمی بالاتر از لبۀ ظرفی را سوراخ کرده و آن را پر از آب می‌کنند و روی یک ظرفِ بشقاب‌مانند، بر می‌گردانند و آب توی بشقاب زیرین می‌آید. وقتی آب در بشقاب جمع شد و مقابل سوراخ رسید متوقف می‌شود و جوجه‌ها از آب‌ها می‌خوردند. یعنی وقتی مصرف شد، تولید می‌شود؛ نه اینکه تولید می‌شود تا مصرف شود. روزی همیشه با مصرف همراه است.

اگر ده جوجه آب بخوردند، آب بیشتری بیرون می‌آید و اگر پنج جوجه بخورند، آب کمتری بیرون می‌آید. روزیِ انسان نیز اینچنین است. مثلاً اگر کسی هزینۀ چندین نفر یا خانواده را تأمین کند، مصرف آنها موجب زیاد شدن روزی‌اش می‌شود.

 اگر انسان این معنا را بداند، وقتی کسی از او کمکی بخواهد؛ خوشحال می‌شود و می‌فهمد که بناست خداوند به او روزی بیشتری بدهد. اما اگر سفره‌اش را بست و جلوی مصرف دیگران را گرفت، روزی هم بند می‌آید.

 اگر بدنبال حکمت‌های ناب هستید، عضو کانال رسمی آیت الله حائری شیرازی شوید:

eitaa.com/joinchat/454361092C75c4b499d3