شهادت اجر و مزد جهاد است. یعنی آن کس که در راهِ احیای دین خدا و زنده کردن ارزشهای معنوی و اخلاقی و اِماته و اضمحلال ضد ارزشها قیام و اقدام می کند، از سرپل شهادت می گذرد و همراه با خیل عظیم انبیا، شهدا، صدیقان و صالحان به روح و رضوان بار می‌یابد و با دیدن آن نعمت ها و نیل به آن تنعّمات آرزو می کند که ای کاش بازماندگان من می دانستند که خداوند با من چه کرد وچه کرامت و مقامی در انتظار من بوده است:«یا لیْت قوْمی یعلمون بما غَفَرلی ربّی وجعلنی من المکرمین»[1] لذا هیچ گونه نگرانی و اضطرابی برای او نیست.

آن کس که به این مقامات آشناست و از آنها خبر دارد به ما می گوید: شما نیز قبل از حرکت برای زیارت سیّد و سالار شهیدان سلام الله علیه سه روز روزه بگیرید و پیش از حرکت غسل کنید و آن گاه که به کنار فرات رسیدید غسل را تجدید کنید و پس از باریافتن به محضر آن امام همام(سلام الله علیه) از خدا بخواهید و آرزو کنید که شما نیز به چنین مقامی باریابید: «فیالیْتنى کنْتُ معکم فأفوز معکم»[2] ای کاش من نیز با شما می بودم و همراه شما به فوز و رستگاری می رسیدم. آن که سبقت گرفت و به کوی محبوب رفت، به بازماندگان می گوید: ای کاش می آمدید و می دیدید که اینجا چه خبر است. چنانکه ادامه دهنده‌ی راه او، در انتظار به سر می‌برد و می گوید:ای کاش با شما می بودم. به هر صورت هر دو گروه بر سر پیمانی که برای جهاد در راه دین و فداکاری در راه آیین الهی بسته اند صادقانه ایستادگی کرده و می کنند: «من المؤمنین رجالٌ صدقوا ما عاهدوا الله علیْه فمنْهم من قضی نحْبه ومنهم من ینتظر وما بدّلوا تبدیلا».[3]

[1]سوره یس آیات 26و27
[2]زیارت وارث
[3]سوره احزاب آیه 23

📚 حماسه و عرفان ص213،214

امیرالمؤمنین (ع): 🔹 میانه روی، مال اندک را رشد می‌دهد و اسراف، مال زیاد را نابود می‌کند.

🔸 غررالحکم/334

گاهی فکر می‌کنم که چرا مقام معظم رهبری تا این حد بر حفظ و نشر آثار شهدا تاکید و اهتمام دارند و یا چرا امام راحل، مطالعه وصیت‌نامه شهدا را در کنار پنجاه سال عبادت خالصانه قرار می‌دهند؟

شاید مهمترین دلیل این ارزش‌گذاری، ریشه در روحیه و اخلاق و تفکر و نهایتا عملکرد خود شهدا داشته و دارد زیرا:

هشت سال دفاع مقدس، اینگونه نبوده که اوضاع بر وفق مراد و همه نوع امکاناتی مهیا و فراهم باشد! بلکه:

رزمندگان اسلام! خودشان تجربه و مداومت و صبر نمودند و به خلاقیت و ابتکاری ستودنی دست زدند که دنیا را مات و متحیر ساخت. آنگونه که از شهید حسن باقری که یک جوان معمولی بود، یک طراح عملیات جنگیِ شجاع و کاربلد ساخت.

به نظر شما چگونه در مدت زمان کوتاهی، به این اوج از عظمت و اقتدار دست یافتند؟ بله! ریشه را باید در همان توصیه امام جستجو کرد که:

عاشقان حزب‌الله قبل از کار با تسلیحات نظامی، ابتدا نقشه ایمان به خدا و توکل به او را در ذهن خود ترسیم کردند و با امام زمان خود عهد بستند که تا آخرین قطره خون، عهد شکنی‌ نکنند و پای عقیده و هدف امام زمان پسند خود بمانند زیرا:

آنان حقیقتا این معنا را درک کرده بودند که، آدمی در این دار فانی یا باید حسینی باشد و عاشورایی عمل کند و یا بپذیرد که حد وسطی وجود ندارد و بلاشک در صف مخالفان قرار می‌گیرد و این خاصیت دنیای بی‌تفاوت‌ها و به تعبیری مرفهان بی‌ درد است.

خدایا در این برهه حساس و سرنوشت ساز پیش از ظهور، دستمان را به سمت انوار توجهات خاصه بقیة الله رهنما باش تا هم، به وظیفه خود به احسن وجه عمل نماییم و هم مصداق آیات:

وَ تَواصَوا بِالْحقّ و تَواصَوا بِالصَّبر 

باشیم انشاءالله

#به_قلم_خودم 

#تولیدی

برای انجام مأموریتی به سفر رفته و به خیال خودم چند روزی از دست امر و نهی ها و یا به تعبیر عامیانه، غر زدن‌هایش راحت بودم؛ چه لذتی داشت زندگی بدون آقا بالا سر!

روز اول با شور و شوق و حسی ناب از این آزادی بی قید وشرط، شروع به کار روزانه کردم. اول از همه کتری را پر از آب و شعله گاز را روشن کردم. 

چای که دم کشید صبحانه را با بچه‌ها نوش جان و به دنبال آن مشغول کارهای روزمره شدم؛ درست مثل یک ربات که طبق برنامه خاصی پیش می‌رود، خودجوش کارها را مثل هر روز انجام می‌دادم، بدون آنکه دلهره و نگرانی بابت خوب و بد بودن کارم داشته باشم هر چند که همه امور خوب و منطقی بود.

روزهای اول گذشت و کم‌کم حس درونی‌ام ندا داد که، من شور و انگیزه روز اول را ندارم چرا؟

در حین انجام کارها که حالا با شور و شوق کمتری همراه بود، مرتبا با ذهنم کلنجار می‌رفتم که کجای کار می‌لنگد که روز بروز اشتیاقم کمتر می‌شود و فضای روحی من خمودتر! 

آیا علتش فراق و دوری بود یا نه! مسئله مهمتر از این حرفها بود؟ در اوج و فرود همین افکار، به یکی از گروه‌های دوستانه سر زدم و پیامها را بدون هدف خاصی مرور می‌کردم تا اینکه نوشته‌ای، توجهم را جلب کرد:

«آیا می‌دانی هدف قرآن کریم از بیان این مطلب که حضرت نوح (علیه‌السلام) سالها در بیابانی که نه آب و علف بود و نه روزنه امیدی! کشتی می‌ساخت این نبوده که تو امروز در دل تاریخ به دنبال این باشی که، آیا پاندا و کروکودیل هم جزء حیوانات بودند یا نه؟ بلکه: پیام این تذکر قرآنی این است که ای انسان! برای رسیدن به هدف اگر صد سال هم در بیابان، به امید باران کشتی بسازی نباید خسته و نومید شوی آنهم در شرایطی که همه مردم تو را سرزنش می‌کنند و به امیدهایت می‌خندند!»

این متن! روحم را در دریای متلاطمی از افکار ریز و درشت‌ فرو برد و با خود اندیشیدم که:

آدمی اگر یک یادآور و متذکر نداشته باشد به جایی نمی‌رسد و یا حداقل به هدف دلخواهش دست نمی‌یابد. پس این لطف خداوند بوده که یک آقا بالا سر غرغرو برای من گذاشته تا هم میزان صبر و تحملم‌ را محک بزند و رشد دهد و هم ظرافت و دقت کارم را افزونی بخشد آنگونه که، یک معرق کار روی چوب پتک می‌زند و آنچنان آثار هنری می‌آفریند که تعجب همه را برمی‌انگیزد.

بله! زندگی باید مثل آب روان در دل رود پر سنگلاخ، بتازد و پیش رود تا رشد کند و بالنده شود و الا بدون پستی و بلندی، آب راکدی بیش نخواهد بود.

#به_قلم_خودم 

#تولیدی

چند روزی بود از کانادا آمده بود. باورم نمی‌شود این، همان الهه چندین سال قبل است! چرا اینقدر شکسته شده؟ چرا رنگ به رخسار ندارد؟ حتی از خواهر بزرگش مسن‌تر به نظر می‌رسد، چرا؟

دریغ از یک ذره آرایشِ روی صورت. بیست سال از سن و سالش جلوتر می‌زند.

مگر نمی‌گویند آنجا مهد گل و گلاب و آرامش است، پس چرا الهه این قیافه به هم زده؟

یکی از همراهانش می‌گوید:
آنجا حرف اول را، کار کردن می‌زند. زن و مرد هم نمی‌شناسد. همه باید بطور جدی کار کنند حتی گاهی جمعه‌ها تا یازده شب مشغولند.
دیگری اضافه می‌کند:
آنهم چه کاری!
غیر از آنهایی که از روز اول درس خواندن را در همان کشور شروع کرده‌اند و در حال ادامه هستند بقیه افراد مخصوصا زنان یا در رستورانها مشغولند یا فروشگاه‌ها!

یکی پرسید: درآمدشان چقدر است؟
در جواب شنید: به اندازه‌ای که گذران زندگی کنند شاید به ظاهر درآمد خوبی باشد ولی با توجه به حجم بالای مالیات دریافتی توسط دولت، مبلغ ناچیزی است.
در شهر فرنگ، خبری از خانه مستقل نیست و اکثرا مستاجر هستند و فقط همین یکی دو سال قبل، یکی از افرادی که پنجاه سال! آنجا کار می‌کرد توانست برای خودش خانه‌ای بخرد.
نگاهی به چهره زرد الهه می‌اندازم و به نسخه‌های کثیف مدلینگ و آرایشی که هر روز با هزاران تبلیغ به خورد زنان جامعه ما می‌دهند و عده‌ای هم باورشان شده که آنجا خبری هست!

بله! همین مدعیان حقوق زن، مثل برده و با اخذ مالیات‌های گزاف، از آنان به نفع رشد اقتصادی کشورشان استفاده می‌کنند.

بله مخاطب گرامی!
این نسخه‌های بزک شده مخصوص جهان سومی‌ها و سرگرم نمودن آنهاست و از همه مهمتر برای زنان مسلمان جامعه ما، تا از اهداف اصلی خود فاصله گرفته و مشغول تجملات و زینت‌های ظاهری شوند.
علاوه بر مضرات و ضربه‌های مالی ناشی از مصرف این رنگارنگ‌های تبلیغاتی، خسارت بالاتر این است که:

عده‌ای باور کرده‌اند که جبهه مقابل، دلسوز آنهاست و بی‌چون و چرا عقل و هوش خود را فدای تحریفات تبلیغی دشمن کرده و با نقشه آرایشی دشمن در جامعه حاضر می‌شوند به امید ذره‌ای توجه و جلب محبت.
اما زهی خیال باطل!
از دوران طاغوت که بدتر نبود، کجا رفتند و کجا هستند؟
اگر امروز عبرت نگیرید در دست‌های شیاطین، عبرت دیگران خواهید شد.

#تولیدی.  #به_قلم_خودم