دعای عافیت (دعای بیست و سوم صحیفه سجادیه)

🔹 قرائت دعای عافیت در شب‌های قدر توصیه شده است.

🔆 «أَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِه، وَ أَلبِسْنى عافِیَتَکَ، وَ جَلِّلْنى عافِیَتَکَ، وَ حَصِّنّى بِعافِیَتِکَ، وَ أَکْرِمْنى بِعافِیَتِکَ، وَ أَغْنِنى بِعافِیَتِکَ، وَ تَصَدَّقْ عَلَىَّ بِعافِیَتِکَ، وَ هَبْ لى عافِیَتَکَ وَ أَفْرِشْنى عافِیَتَکَ، وَ أَصْلِحْ لى عافِیَتَکَ، وَ لا تُفَرِّقْ بَیْنى وَ بَیْنَ عافِیَتِکَ فِى الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ. 

أَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِه، وَ عافِنى عافِیَةً کافِیَةً شافِیَةً عالِیَةً نامِیَةً، عافِیَةً تُوَلِّدُ فى بَدَنِى الْعافِیَةَ؛ عافِیَةَ الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ. 

أَللّهُمَّ وَ امْنُنْ عَلَىَّ بِالْحَجِّ وَ الْعُمْرَةِ، وَ زِیارَةِ قَبْرِ رَسُولِکَ، صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَ رَحْمَتُکَ وَ بَرَکاتُکَ عَلَیْهِ وَ عَلى آلِه، وَ آلِ رَسُولِکَ علیهم‏‏السَّلام أَبَداً ما أَبْقَیْتَنى فى عامى هذا وَ فى کُلِّ عامٍ، وَ اجْعَلْ ذلِکَ مَقْبُولاً مَشْکُوراً، مَذْکُوراً لَدَیْکَ، مَذْخُوراً عِنْدَکَ. وَ امْنُنْ عَلَىَّ بِالصِّحَّةِ وَ الْاَمْنِ وَ السَّلامَةِ فى دینى وَ بَدَنى، وَ الْبَصیرَةِ فى قَلْبى، وَ النَّفاذِ فى اُمُورى، وَ الْخَشْیَةِ لَکَ، وَ الْخَوْفِ مِنْکَ، وَ الْقُوَّةِ عَلى ما أَمَرْتَنى بِه مِنْ طاعَتِکَ، وَ الْاِجْتِنابِ لِما نَهَیْتَنى عَنْهُ مِنْ مَعْصِیَتِکَ. 

وَ أَنْطِقْ بِحَمْدِکَ وَ شُکْرِکَ وَ ذِکْرِکَ وَ حُسْنِ الثَّناءِ عَلَیْکَ لِسانى، وَ اشْرَحْ لِمَراشِدِ دینِکَ قَلْبى. 

وَ أَعِذْنى وَ ذُرِّیَّتى مِنَ الشَّیْطانِ الرَّجیمِ، وَ مِنْ شَرِّ السّامَّةِ وَ الْهامَّةِ و الْعامَّةِ وَ اللاّمَّةِ، وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ شَیْطانٍ مَریدٍ، وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ سُلْطانٍ عَنیدٍ، وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ مُتْرَفٍ حَفیدٍ، وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ ضَعیفٍ وَ شَدیدٍ، وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ شَریفٍ وَ وَضیعٍ، وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ صَغیرٍ وَ کَبیرٍ، وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ قَریبٍ وَ بَعیدٍ، وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ مَنْ نَصَبَ لِرَسُولِکَ وَ لاَِهْلِ بَیْتِه حَرْباً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ، وَ مِنْ شَرِّ کُلِّ دابَّةٍ أَنْتَ آخِذٌ بِناصِیَتِها، إِنَّکَ عَلى صِراطٍ مُسْتَقیمٍ. 

أَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِه، وَ مَنْ أَرادَنى بِسُوءٍ فَاصْرِفْهُ عَنّى، وَ ادْحَرْ عَنّى مَکْرَهُ، وَ ادْرَأْ عَنّى شَرَّهُ، وَ رُدَّ کَیْدَهُ فى نَحْرِه. 

وَ اجْعَلْ بَیْنَ یَدَیْهِ سُدّاً حَتّى تُعْمِىَ عَنّى بَصَرَهُ، وَ تُصِمَّ عَنْ ذِکْرى سَمْعَهُ، وَ تُقْفِلَ دُونَ إِخْطارى قَلْبَهُ، وَ تُخْرِسَ عَنّى لِسانَهُ، وَ تَقْمَعَ رَأْسَهُ، وَ تُذِلَّ عِزَّهُ، وَ تَکْسِرَ جَبَرُوتَهُ، وَ تُذِلَّ رَقَبَتَهُ، وَ تَفْسَخَ کِبْرَهُ، وَ تُؤْمِنَنى مِنْ جَمیعِ ضَرِّه وَ شَرِّه وَ غَمْزِه وَ هَمْزِه وَ لَمْزِه وَ حَسَدِه وَ عَداوَتِه وَ حَبائِلِه وَ مَصائِدِه وَ رَجْلِه وَ خَیْلِه، إِنَّکَ عَزیزٌ قَدیرٌ.»

ابلهانه‌تر از این هم مگر می‌شود؟

فرعون آنگاه که ادعای خدایی کرد، ذلیل شد و در مقابل، سیدالشهدا آن لحظه که به قتلگاه شهادت رسید، عظمت یافت و ابدی شد.

چکار کردید احمقها؟

سید علی را به سبک «امیرالمومنین» در ماه طاعت و بندگی، به خون نشاندن هنر است؟ آنهم با اهل بیت؟ مثل «سیدالشهدا» و با دختر خردسال؟

در باره علی‌های‌ زمانه چه فکر کرده‌اید؟ تصور کردید نورانیت ابدی آنان، خاموش شدنی است؟
فکر نکردید؟!:
برای یک فرمانده مقتدری که عمرش را در راه خدمت به دین خدا و مردمش سپری کرده و خانواده‌ای به وسعت قلب‌های همه دلدادگان و عاشقان ولایت دارد، چه پاداشی بالاتر از اینکه:
در اوج غرور و عزتی که ثمره زحمات خالصانه‌اش‌ بود، و آرزوی همیشگی‌اش شهادت و حسرتش زیارت کربلا و نجف! اینگونه در ماه خدا مانند جدش، سجده خونین بجای آرد و به یاران شهیدش بپیوندد.

گمان کردید علی! تمام شدنی است؟ هرگز
برای او، شهادت! برگ برنده‌ای بود که می‌بایست به دست شقی‌ترین‌ شیطان زمینی، امضا شود تا او عملا به دیدار مولا و مقتدای خود، امیر مومنان و سیدالشهدا نائل شود.

شما کج‌ فهم‌ های لجباز و عنود، آقای ما را به یاران شهیدی که سال‌ها آرزوی دیدارشان داشت ملحق کردید، و خود برای ابد رسوای عالم و آدم شدید.
او هم! شهید شد و هم! به یاران شهیدی که سال‌ها غم‌‌ دوری‌شان را در دل داشت، ملحق شد. یارانی از جنس سلیمانی که فرمود:خدایا ما را به آنان ملحق کن و یا رئیس جمهور شهیدی که روزی! دلش برای او سوخت اما ساخت و راه را به سوی قله ادامه داد.
همان قله‌ای که می‌دید و او نزدیک شده بود و فریاد زد:
«إنَّ مَعِیَ رَبّی»
او به قله رسید و به همرزمان شهیدش! مثل شهید بهشتی در دهه شصت که فرمود: کو دیگر مثل شهید بهشتی؟ او با همه فرق داشت. (همان دوران)

و اینک ای رهبر شهید ما!
که حیات و شهادت‌ات راه زندگی کردن و به سعادت رسیدن و تن به ذلت ندادن را عملا به دنیا آموخت. تو رفتی و به قله‌ای که شاید خیلی از ماها نمی‌دیدیم ،رسیدی! بیا و دست ما را بگیر. برایمان دعا کن به حق آن طفل شیرخواره و آن «حجت کبرایی» که با خود بردی! از خدا بخواه ما و نسل ما را از شر شیاطین جن و انس نجات بخشد. و آخرین پله زندگی ما را مانند خودت! شهادت در راه ایمان و عقیده و عمل قرار دهد انشاءالله.

#تولیدی
#به‌ـ‌قلم‌ـخودم
#مرگ‌ـ‌بر‌ـامریکا‌ـو‌ـاسرائیل

لباس فرمت چه رنگی بود؟ قرمز و سبز! و صورتت به رنگ مهتاب می درخشید. تو! دیگر یک دانش آموز دبستانی نیستی. شده‌ای پرچم!

خودت را می‌گویم نه فقط لباست را. حالا! تو معلم این دبستان، نه، راهنما و راه نشان یک ملتی.
همه به تو چشم دوخته‌اند که بقولی:
تو کیستی که ملائک تو را صدا کردند؟!
خوشا به حالت، چه زود به مقصد رسیدی، چقدر زیبا و شیرین شدی علمدار و پرچمدار رهبرت.
در دلت چه می‌گذشت که انتخاب شدی آنهم اینگونه و شاید مثل دردانه‌های کربلا، لب تشنه!
امروز با چه نیتی به مدرسه رفتی که روی دست فرشته‌های آسمانی باز گشتی؟

هنوز که شب قدر نشده که تو به قدر و منزلت شهدا رسیدی!
با قلب پاک و دستان کوچکت چه دعایی کردی که اینقدر بزرگ شدی! با خدای خودت دَم افطار چه راز و نیازی کردی که تو را به عرش رساند.
خوشا به حالت
تا دیروز تو محتاج نیمکت‌های چوبی و کتاب‌های کاغذی بودی ولی از امروز این قلم و دفترها هستند که نیازمند ثبت لحظه‌های‌ ناب و مقدس زندگی درخشانت هستند.
خوشا به حالت
سلام ما را به سرداران شهید برسان! حتما به استقبالت می‌آیند و برایت، پدری می‌کنند.
اما
برای دل‌ سوخته مادرت خیلی دعا کن! از جنس همان دعاهایی که امروز تو را از زمین به بهشت بُرد. برای ما هم دعا کن ای نماد پرچم آزادگی دختر مسلمان. خوشا به حالت.

#تولیدی
#به‌ـ‌قلم‌ـخودم
#مرگ‌ـ‌بر‌ـامریکا‌ـو‌ـاسرائیل

سلام آقا جان!

یادتان هست آن روزی که سرو قامت، در گلزار شکوفه‌های نو‌رسیده، جشن بندگی گرفتید و گفتید و خندیدید؟

آقا جان!
از همان روز، بچه‌ها دلشان را در حسینیه پیش پای تو گذاشتند و رفتند.
رفتند و در خاطرشان ماند که روزی، این محبت پدرانه را جبران کنند.
و حالا الوعده وفا
به محض احساس خطر، همگی با هم مثل یک باغ گل جشن گرفتند اما اینبار با پرپر شدن و افتادن به پای تو!
شاید:
با زبان بی‌زبانی التماس می‌کردند که:
آقا! ما را هم با خودت ببر! ما دلمان را به تو هدیه دادیم و بدون سایه سَرت معنای زنده بودن را نمی‌فهمیم.
اصلا
آقا جان می‌خواهی برای اینکه عشق‌مان را به تو! بابای مهربان نشان دهیم ما زودتر برویم. اصلا دم دروازه بهشت قرار می‌گذاریم تا ما آنجا را شکوفه باران می‌کنیم، شما بیایید باشد آقا جان اینطور بهتر است مگر نه؟
اینطوری دلمان آرام می‌شود که به قولی‌ که آنروز دادیم که، دستمان را از دستان پدر جدا نکنیم، عمل کرده‌ایم.
بابا جان
ما بدون شما هیچ جا نمی‌رویم حتی بهشت. اصلا، بهشت ما خودِ شمائید!
وای که چقدر خوش می‌گذرد مگر نه؟ مثل همان روز که با چادرهای رنگی رنگی مان، جیغ و هورا می‌کشیدیم و دست می‌زدیم و ذوق می‌کردیم.یادتان هست! دلمان نمی‌خواست از حسینیه و از شما جدا شویم.
ولی حالا مطمئنیم که، همیشه حضورت را احساس می‌کنیم و تو را می‌بینیم.
خیلی زیباست اینطور مردن‌ که نه، پرپر شدن و آسمانی شدن. چه احساس دلنشینی است.
اما آقا جان
اگر دلمان برای خانه و مدرسه تنگ شد چی؟ اصلا مگر دانش آموزی هم زنده مانده؟ بنده خدا راننده سرویس چی؟ یعنی تا الان منتظر دَم در مدرسه ایستاده و نام ما را از روی کاغذ همیشگی‌اش می‌خواند؟

محیا، محدثه، زهرا، معصومه و و و … آخه کجائید بچه‌ها؟ مادرانتان نگران می‌شوند، دیر می‌شود، زودتر زودتر زودتر
یعنی
خانم معلم هنوز هم پای تخته است؟ آیا بقیه بابا جان داد و بابا‌ خون داد را، درس می‌دهد؟ آیا جمله:
«من پدرم را دوست دارم.» که با خط قرمز روی تابلو سفید کلاس نوشته بود را، پاک نکرده است.
اصلا! شاید خانم معلم هم، همین اطراف باشد آخر، بهشت جا برای همه عاشقان و «راهیان نور» دارد. خدا را چه دیدی! شاید این بار با خانم معلم دوباره رفتیم پیش آقا، مگر نه؟

#تولیدی
#به‌ـ‌قلم‌ـخودم
#مرگ‌ـ‌بر‌ـامریکا‌ـو‌ـاسرائیل

🇮🇷 برای دختران شهید میناب

صبح بود و کلاس آماده
دستتان حرف روی خط می‌چید
شهر میناب شاد می‌خندید
خنده را تا به چهرتان می‌دید

درس امروز ایستادن بود
درس زن بودن و بزرگ شدن
درس میهن، غرور، سربازی
درس با خون حریف گرگ شدن

زنگ تفریح مدرسه پر بود
دورتان هی فرشته می‌چرخید
نامتان را به شکل تازه نوشت
شده ترکیب واژه ها و #شهید

همه شاگرد اولید امروز
جاودانه شدید بی تردید
کارنامه چه زود صادر شد
دخترانم قبول اسفندید

🖊 زهرا آراسته‌