آتش‌سوزی در لس آنجلس و سکوت غرب‌پرستان ایرانی!

چند روز است که آتش‌سوزی‌های گسترده در لس آنجلس، توجه رسانه‌های جهانی را به خود جلب کرده است. این آتش‌سوزی نه تنها به عنوان یک فاجعه طبیعی، بلکه به عنوان نمادی از مدیریت ضعیف ایالات متحده در مواجهه با بحران‌های محیطی مورد انتقاد قرار گرفته است. در این میان، تصاویری از شهروندانی که با کیف‌های زنانه به خاموش کردن آتش می‌پردازند، نشان‌دهنده ناتوانی مسئولان در مدیریت بحران است.

در ایران، اما برخی از غرب‌پرستان که آمریکا را قبله و آمال خود می‌دانند، هیچ واکنشی نسبت به این فاجعه نشان نداده‌اند. این سکوت می‌تواند ناشی از نگرانی آن‌ها از این باشد که انتقادات به مدیریت آمریکا، تمام تلاش‌های آن‌ها برای بزک کردن چهره این کشور را زیر سوال ببرد. به عبارت دیگر، این افراد به نوعی نماینده‌های آمریکا در ایران هستند که نگرانند اقتدار پوشالی این کشور آسیب ببیند.

 اگر چنین حادثه‌ای در ایران رخ می‌داد، همین افراد به شدت به انتقاد از مسئولان می‌پرداختند و حتی ممکن بود تا استیضاح مقامات نیز پیش بروند. این در حالی است که در ماجرای آتش‌سوزی ساختمان پلاسکو، شاهد واکنش‌های تند و شدید آن‌ها بودیم.

فرمان رهبر انقلاب در مورد لزوم پاره کردن پرده توهم اقتدار استکبار، به وضوح نشان‌دهنده نیاز به بازنگری در این نوع نگرش‌هاست. این جریان، مانع از آن می‌شود که واقعیت‌های موجود به درستی تحلیل و مورد بررسی قرار گیرد.

@rozaneyeagahi

ام داوود، خانمی بود که در زمان امام صادق علیه السلام زندگی می کرد و پسری به نام داوود داشت.

روزی ماموران حاکم، داوود را دستگیر کردند و به زندان انداختند.
ام داوود به محضر امام صادق علیه السلام رفت و کمک خواست.
امام صادق علیه السلام هم این دعا را به او آموخت و فرمود:
«این دعا، درهای آسمان را باز میکند و فورا به اجابت می رسد…».
ام داوود دستور امام را عملی کرد و همان شب، خواب پیامبر صلی الله علیه وآله را دید که به او مژده اجابت داد.
از قضا همان شب، حاکم ظالم، خواب امیرالمومنین علیه السلام را دید که فرمود: «اگر داوود را آزاد نکنی تو را به آتش خواهم انداخت». 
حاکم هم همان شب، داوود را از زندان آزاد کرد.

​ نماینده‌ی مجلس عراق، معطل یک سگ امریکایی

 چند وقت قبل، آقای «محمود عثمان»، نمایندهٔ سنی کرد عراقی پیش من آمد. نمایندهٔ مجلس و شخصیت بارز سیاسی عراقی هست. تعریف می‌کرد: «یک بار به منطقهٔ خضرای بغداد (تحت حفاظت آمریکا) رفتم. کارت نمایندگی‌ام را نشان دادم تا رد شوم. گفتند: باید بازرسی شوید. گفتم: خب بازرسی کنید. گفتند: الان نمی‌توانیم؛ باید یک سگ شما را بازرسی کند، که آن هم الان خواب است! گفتم: خب بیدارش کنید. گفتند: الان نمی‌شود؛ باید منتظر باشید تا یک افسر آمریکایی بیاید این سگ را بیدار کند!»

 این‌ها قصه نیست. مربوط به دورهٔ قاجار هم نیست. مربوط به همین دورهٔ کنونی ماست. در همین کشور عراق، همسایهٔ خودمان است؛ عراقی که بر اثر جنگِ آمریکا، تاکنون یک میلیون آدم کشته شده است.

 حالا یک عده می‌گویند: شعار «مرگ بر آمریکا» نه! اسم این را چیزی جز مزدوری می‌توان گذاشت؟!

 روایت سردار سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی در کتاب «برادر قاسم»

 @jahad_tabein

زن فرعون که به موسی ایمان آورده بود و دلبسته‌ی آن هدایتی شده بود که موسی عرضه میکرد، وقتی زیر فشار شکنجه‌ی فرعونی قرار گرفت، با همان شکنجه هم - طبق نقل تواریخ و روایات - از دنیا رفت، شکنجه‌ی جسمانی او، او را به فغان آورد: «اذ قالت ربّ ابن لی عندک بیتا فی الجّنة و نجّنی من فرعون و عمله»…

در واقع، طلب مرگ میکرد؛ میخواست که از دنیا برود. در حالی که جناب آسیه همسر فرعون  مشکلش شکنجه‌اش، درد و رنجش، درد و رنج جسمانی بود؛ مثل حضرتزینب، چند برادر، دو فرزند، تعداد زیادی از نزدیکان و برادرزادگان را از دست نداده بود و در مقابل چشم خودش به قربانگاه نرفته بودند.

 در روز عاشورا زینب کبری این همه عزیزان را در مقابل چشم خود دید که به قربانگاه رفته‌اند و شهید شده‌اند. بعد از شهادت، آن همه محنتها را دید، تهاجم دشمن را، هتک احترام را، مسئولیت حفظ کودکان را، زنان را. عظمت این مصیبتها را مگر میشود مقایسه کرد با مصائب جسمانی؟ اما در مقابل همه‌ی این مصائب، زینب به پروردگار عالم عرض نکرد: «ربّ نجّنی»؛ نگفت پروردگارا! من را نجات بده. بدن پاره پاره‌ی برادرش در مقابل چشم؛ دل به سمت پروردگار عالم، عرض میکند: پروردگارا! این قربانی را از ما قبول کن. ببینید این مقام، مقام چنین صبری، چنین دلدادگی نسبت به حق و حقیقت، چقدر متفاوت است با آن مقامی که قرآن کریم از جناب آسیه نقل میکند. این، عظمت مقام زینب را نشان میدهد.

حضرت آیت الله خامنه ای

 علامه طباطبائی

 (رحمة‌ الله‌ علیه) فرمودند:

چون به نجف اشرف برای تحصیل مشرف شدم ، گاهی به محضر مرحوم آیت الله قاضی شرفیاب می‌شدم .

تا اینکه یک روز در مدرسه‌ای ایستاده بودم که مرحوم قاضی از آنجا عبور می‌کردند ـ چون به من رسیدند ، دست خود را روی شانه من گذاردند

و گفتند: « ای فرزند ! دنیا می‌خواهی نماز شب بخوان

 ‌آخرت می‌خواهی نماز شب بخوان.