​تهران - ایرنا - در شرایطی که رژیم صهیونیستی و ایالات متحده تلاش دارند با تحریک اعتراضات در ایران بی‌ثباتی ایجاد کنند، یک تحلیلگر صهیونیست اذعان کرد که اعتراضات کنونی نیز همانند گذشته فروکش خواهد کرد و ایران با قدرت مسیر خود را ادامه خواهد داد.

به گزارش ایرنا، در بحبوحه تلاش‌های مداخله‌جویانه رژیم صهیونیستی و ایالات متحده برای ایجاد آشوب در ایران، «الیاهو بهروز یوسیان» تحلیلگر مسائل ایران در گفت‌وگو با شبکه هفت تلویزیون اسرائیل اذعان کرد که اعتراضات در ایران همانند گذشته، فروکش خواهد کرد و توانایی تغییر سیاسی در این کشور را ندارد.

وی با اشاره به تجربه دو دهه گذشته افزود: هر بار که تجمعاتی شکل گرفته، امیدهای زیادی (در میان اسرائیلی‌ها) ایجاد شده است؛ اما پس از چند ماه این اعتراضات پایان یافته و ایران با قدرت مسیر خود را ادامه داده است.

وی تأکید کرد که در غیر این صورت اعتراضات فعلی ایران نیز مانند اعتراضات پیشین خواهد بود و به زودی فروکش خواهد کرد.

این در حالی است که منابع صهیونیستی هشدار داده‌اند که مداخله مستقیم آمریکا در ایران یک اشتباه راهبردی است و نتیجه‌ای معکوس خواهد داشت. به گفته آنان، احساسات ملی‌گرایانه ایرانی‌ها موجب انسجام داخلی می‌شود و تهدیدهای خارجی، اعتراضات را به عنوان یک خطر بیرونی بازتعریف کرده و به تقویت وحدت ملی می‌انجامد.

یک مقام ارشد امنیتی اسرائیلی نیز تأکید کرده است که هرگونه دخالت مستقیم، به جای تضعیف ایران، اتحاد ملی ایرانیان پیرامون مقابله با تهدیدات رژیم صهیونیستی را تقویت خواهد کرد.

تحلیلگران بین المللی طی سال‌های اخیر بارها اذعان کرده‌اند که ایران با وجود فشارهای خارجی، توانسته است ساختار سیاسی و اجتماعی خود را حفظ کند. گزارش‌های اندیشکده‌های غربی نیز نشان می‌دهد که سیاست‌های مداخله‌جویانه واشنگتن و تل‌آویو نه تنها به تضعیف ایران منجر نشده، بلکه موجب افزایش انسجام داخلی و تقویت گفتمان مقاومت در برابر تهدیدات خارجی شده است.

​“روایت آیت الله العظمی جوادی آملی از مرحوم آیت‌الله محقق داماد:

دو چیز مرا نجات داد؛ یکی علاقه به زینب کبری (س) و دیگری احترام به امیرالمؤمنین (ع)

مرحوم آیت‌الله محقق داماد فقیهی محقق و بی‌ادعا بود که بزرگان حوزه در درسش خضوع می‌کردند. در یک رؤیا به یکی از علما پس از رحلت گفت، نجاتش به محبت زینب کبری(س) و احترام به قبّه‌البیضاء امیرالمؤمنین(ع) بوده است.

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیت الله جوادی آملی در یکی از دروس اخلاق خود از آیت الله محقق داماد اینچنین یاد کرده‌اند:

مرحوم آیت الله محقق داماد از فقهای کم نظیر حوزه بود، یعنی کسی بود که (فهم یعنی فهم)؛ فهمیدن درس او جان کندن می خواست!! خیلی ها می آمدند، می دیدند که نمی فهمند! زیرا قدرت بدنی خوبی داشت، شغل های دیگر را هیچ قبول نمی کرد، مصمّم بود و برای یک درس چندین ساعت مطالعه می کرد؛ لذا غالب اساتید نام آور آن روز شاگرد ایشان بودند.

در حوزه بعد از مرحوم آقای بروجردی که یک ریاستی داشت، درسی عالمانه تر و محققانه تر از درس آقای داماد نبود؛ البته اصول امام حساب دیگری داشت! ” این آقای داماد ” بود. و بی ادّعا هم بود، و درسش هم اینچنین بود.

خُب ایشان متاسفانه رحلت کرد، سنّ شریفشان به هفتاد سال نرسیده بود؛ امّا همه این بزرگان خضوع می کردند.

این بزرگانی که اسم شان را ما می بردیم، قدر اوّل ستاره آن روز بودند؛ آنهایی هم که هستند، به لطف الهی قدر اوّلند؛ امّا همه در درس ایشان خضوع می کردند. ایشان رحلت کردند، و همه ما را داغدار کردند.

در شب رحلت شان یکی از اساتید مسلّم حوزه که از شاگردان ایشان هم هست؛ (حفظه الله)، در عالم رویا با ایشان برخورد کرد، چون یک نسبتی هم با ایشان داشت؛ از ایشان سئوال کرد بر شما چه گذشت؟ (می خواهم عرض کنم احترام به اهل_بیت، حضرت فاطمه معصومه، ذوات قدسی تنها یک ادب دینی و برای دنیا نیست، آن حشر عظیم را در می یابد.)

گفت: من دیدم خیلی وضعش خوب است؛ همان روزی که رحلت کرده بود، ما تشییع کردیم؛ همان شبش ایشان را خواب دیدم.

گفتم: به شما چه گذشت؟ چون اوّلین بار خیلی سخت می گذرد که انسان وارد یک عالم دیگر بشود! گفت: دو چیز من را نجات داد؛ یکی علاقه به زینب کبری و احترام به قبّه بیضاء ! این آقای داماد است!!

این بزرگوار (حفظه الله) گفت: من صبح که بیدار شدم، خُب درباره زینب کبری (سلام الله علیها) وضعمان روشن بود، امّا نفهمیدم (قبّه بیضاء) چیست! تحقیق کردم، دیدم که قبّه وجود مبارک حضرت امیر قبلاً مطلّا نبود، سفید بود؛ شعرای عرب که در مدح حضرت امیر شعر می گفتند، دارند: (یا صاحب القبّه البیضاء فی النجفی).

قبّه بیضاء آن اوائل قبل از اینکه مطلّا بشود، قبّه نورانی حضرت امیر بود. گفت: این دو چیز من را نجات داد! اینها یک امر حقیقی است، تعارف بردار هم نیست!

منبع: حوزه - درس خارج علوم القرآن ۱۴۰۲/۰۸/۰۳

 درد بازار، درد خود ماست. صدای اعتراضشان، صدای یک زخم واقعی است که اگر شنیده نشود، چرکین می‌شود. کسی نمی‌تواند و نباید این درد را انکار کند. اما همه ماجرا این نیست. این فقط لایه رویی یک بازی پیچیده و خطرناک است. حرف آقا (۱۴۰۴/۱۰/۱۳) دقیقاً همین بود: «حواستان باشد! دشمن آرام نمی‌نشیند.» این یعنی باید چشم‌ها را باز کرد و از پشت صحنه این اعتراضات، دست‌های پنهانی را دید که به دنبال ماهی گرفتن از این آب گل‌آلود هستند.

❇️ آقا یک خط‌کش به دست ما داد؛ خط‌کش بین «اعتراض» و «اغتشاش». این دو، دو دنیای متفاوتند. اعتراض، از دل «درد» می‌آید؛ اما اغتشاش، از اتاق فکر «دشمن» بیرون می‌آید. اعتراض، به دنبال «اصلاح» است؛ اما اغتشاش، به دنبال «انهدام» است. هنر دشمن این است که این دو را آنقدر در هم بیامیزد که دیگر قابل تشخیص نباشند. او از درد صادقانه یک بازاری که چک فردایش پاس نمی‌شود، به عنوان «سوخت» استفاده می‌کند و با «جرقه» رسانه‌هایش، آن را به آتشی برای سوزاندن کل کشور تبدیل می‌کند.

❇️ این همان استراتژی کثیفی است که سال‌هاست دارند اجرا می‌کنند: «سلاح‌سازی از مشکلات مردم». آن‌ها خودشان با تحریم، معیشت ما را هدف می‌گیرند و بعد وقتی صدای اعتراض مردم بلند شد، با ریاکاری تمام، لباس دلسوزی به تن کرده و همان اعتراض را بهانه می‌کنند تا فشار بیشتری بیاورند. این یک دور باطل و شیطانی است.

❇️ فرمایش آقا یک نقشه راه دو خطی بود. خط اول برای مسئولان: «آقای مسئول! درد مردم را بشنو! برای زخمشان مرهم بگذار! سریع، فوری، جهادی! نگذار این درد، بهانه‌ای برای دشمن شود.» این یعنی خشکاندن «سوخت» از دست دشمن. خط دوم برای ما مردم و نخبگان: «هوشیار باش! صف خودت را از آن اقلیت ساختارشکن جدا کن. نگذار از درد تو، برای نابودی فردای تو استفاده کنند.» این یعنی گرفتن «جرقه» از دست آتش‌افروزان.

❇️ این جنگ، جنگ پیچیده‌ایی است. جنگی که در آن، باید همزمان هم با سوءمدریت داخلی جنگید و هم با نقشه خبیثانه خارجی. و تنها سلاح ما در این میدان، همین «بصیرت» است؛ بصیرتی که بتواند صدای «درد» را از هیاهوی «دروغ» تشخیص دهد.

✍ #سعید_سپاهی

خاطره ای از یک پزشک متخصص اطفال 

من دکتر س.ص متخصص اطفال هستم.

سالها قبل چکی از بانک نقد کردم و بیرون آمدم ؛

کنار بانک دستفروشی بساط باطری ، ساعت ،فیلم و اجناس دیگری پهن کرده بود.

دیدم مقداری هم سکه دو ریالی در بساطش ریخته است.

آن زمان تلفنهای عمومی با سکه های دو ریالی کار میکردند.جلو رفتم یک تومان به او دادم و گفتم دو ریالی بده ؛

او با خوشرویی پولم را با دو سکه بهم پس داد و گفت: اینها صلواتی است! گفتم: یعنی چه؟ گفت: برای سلامتی خودت صلوات بفرست و سپس به نوشته روی میزش اشاره کرد.

(دو ریالی صلواتی موجود است)

باورم نشد ، ولی چند نفر دیگر هم

مراجعه کردند و به آنها هم…گفتم: مگر چقدر درآمد داری که این همه دو ریالی مجانی میدهی؟

با کمال سادگی گفت:

۲۰۰ تومان که ۵۰ تومان آن را در راه خدا و برای این که کار مردم راه بیفتد دو ریالی میگیرم و صلواتی میدهم.

مثل اینکه سیم برق به بدنم وصل کردند، بعد از یک عمر که برای پول دویدم و حرص زدم ،دیدم این دست فروش از من خوشبخت تر است که یک چهارم از مالش را برای خدا میدهد،

در صورتی که من تاکنون به جرأت میتوانم بگویم یک قدم به راه خدا نرفتم و یک مریض مجانی نیز نپذیرفتم .

احساساتی شدم و دست کردم ده تومان به طرف او گرفتم .

آن جوان با لبخندی مملو از صفا گفت: برای خدا دادم که شما را خوشحال کنم . این بار یک اسکناس صد تومانی به طرفش گرفتم و او باز همان حرفش را تکرار کرد.

من که خیلی مغرور تشریف دارم مثل یخی در گرمای تابستان آب شدم… به او گفتم : چه کاری میتوانم بکنم؟ گفت: خیلی کارها آقا! شغل شما چیست؟ گفتم: پزشکم.

گفت: آقای دکتر شب های جمعه در مطب را باز کن و مریض صلواتی بپذیر. نمیدانید چقدر ثواب دارد!

صورتش را بوسیدم و در حالی که گریان شده بودم ، خودم را درون اتومبیلم انداختم و به منزل رفتم.

دگرگون شده بودم ،

ما کجا اینها کجا؟!

از آن روز دادم تابلویی در اطاق انتظار

مطبم نوشتند با این مضمون؛

<شبهای جمعه مریض صلواتی میپذیریم>

دوستان و آشنایان طعنه ام زدند،

اما گفته های آن دست فروش در گوشم همیشه طنین انداز بود و این بیت سعدی:

گفت باور نمی کردم که تو را

بانگ مرغی چنین کند مدهوش

گفت این شرط آدمیت نیست

مرغ تسبیح گوی و ما خاموش ..

@ba_khoodabaash1

حکایتی هست که میگوید:

خواجه شمس‌الدین محمد؛ شاگرد نانوایی بود. عاشق دختر یکی از اربابان شهر شد. که دختری بود زیبارو بنام شاخ نبات. 

در کنار نانوایی مکتب خانه ای قرار داشت که در آنجا قرآن آموزش داده می‌شد و شمس‌الدین در اوقات بیکاری پشت در کلاس مینشست و به قرآن خواندن آنان گوش می‌داد. تا اینکه روزی از شاخ نبات پیغامی شنید که در شهر پخش شد ” من از میان خواستگارانم با کسی ازدواج می‌کنم که بتواند ۱۰۰ درهم برایم بیاورد!”

۱۰۰ درهم، پول زیادی بود که از عهده خیلی از مردم آن زمان بر نمی‌آمد که بتوانند این پول را فراهم کنند

عده ای از خواستگاران شاخ نبات پشیمان شدند و عده ای دیگر نیز سخت تلاش کردند تا بتوانند این پول را فراهم کنند و او را که دختری زیبا بود و ثروتمند به همسری گزینند 

در بین خواستگاران خواجه شمس‌الدین محمد نیز به مسجد محل رفت و با خدای خود عهد بست که اگر این ۱۰۰ درهم را بتواند فراهم کند ۴۰ شب به مسجد رود و تا صبح نیایش کند.

او کار خود را بیشتر کرد و شب‌ها نیز به مسجد می‌رفت و راز و نیاز می‌کرد تا اینکه در شب چهلم توانست ۱۰۰ درهم را فراهم کند و شب به خانه شاخ نبات رفت و اعلام کرد که توانسته است ۱۰۰ درهم را فراهم کند و مایل است با شاخ نبات ازدواج کند.

شاخ نبات او را پذیرفت و پذیرایی گرمی از او کرد و اعلام کرد که از این لحظه خواجه شمس‌الدین شوهر من است. شمس‌الدین با شاخ نبات راجع به نذری که با خدای خود کرده بود گفت و از او اجازه خواست تا به مسجد رود و آخرین شب را نیز با راز و نیاز بپردازد تا به عهد خود وفا کرده باشد.

اما شاخ نبات ممانعت کرد. خواجه شمس‌الدین با ناراحتی از خانه شاخ نبات خارج شد و به سمت مسجد رفت و شب چهلم را در آنجا سپری کرد. سحرگاه که از مسجد باز می‌گشت چند جوان مست خنجر به دست جلوی او را گرفتند و جامی به او دادند و گفتند بنوش او جواب داد من مرد خدایی هستم که تازه از نیایش با خدا فارغ شده‌ام، نمی‌توانم این کار را انجام دهم

اما آنان خنجر را به سوی او گرفتند و گفتند اگر ننوشی تو را خواهیم کشت بنوش، خواجه شمس‌الدین اولین جرعه را نوشید آنان گفتند چه می‌بینی گفت: هیچ و گفتند: دگر بار بنوش، نوشید، گفتند:حال چه می‌بینی؟

 گفت: حس می‌کنم از آینده باخبرم و گفتند :باز هم بنوش، نوشید، گفتند: چه می‌بینی؟ گفت :حس می‌کنم قرآن را از برم؛ و خواجه آن شب به خانه رفت و شروع کرد از حفظ قرآن خواندن و شعر گفتن و از آینده‌ی مردم گفتن و دیگر سراغی هم از شاخ نبات نگرفت! 

تا اینکه آوازه او به گوش شاه رسید و شاه او را نزد خود طلبید و او از آن پس همدم شاه شد؛ و شاه لقب لسان‌الغیب و حافظ را به او داد. 

(لسان‌الغیب چون از آینده مردم می‌گفت و حافظ چون حافظ کل قرآن بود)

تا اینکه شاخ نبات آوازه او را شنید و فهمید و نزد شاه است و به دنبال او رفت اما… 

حافظ او را نخواست و گفت: زنی که مرا از خدای خود دور کند به درد زندگی نمی‌خورد…

تا اینکه با وساطت شاه با هم ازدواج کردند.

این همه شهد و شکر کز سخنم می‌ریزد 

اجر صبریست کزآن شاخ نباتم دادند.